NicaVida - Heleen in Nicaragua

Watersnood in Nicaragua

heleen — 2010-08-24T17:00:00Z

Vorige week meer dan twee uur vast gezeten aan een brug die overspoeld was door de rivier: moeten wachten tot het water gezakt was vooraleer we verder konden...

Vandaag met eigen ogen gezien hoe slecht de situatie voor heel het noorden van Nueva Segovia er uit ziet nu er een stuk van de weg in Orosi is weggespoeld. Al het leven dat achter dit punt ligt, is afgesloten van bevoorrading. Het leger heeft zijn spiksplinternieuwe Russische vrachtwagens van stal kunnen halen om een voorlopige weg door een weide te harden.

De balk bovenaan de foto is echt geen brug: het is de boord van de weg die bestond uit gewapend beton en daardoor is blijven hangen. Het "gat" dat achterblijft is wat de kracht van het water heeft meegevoerd...

Oven in brand

heleen — 2010-08-20T15:31:00Z

Vandaag hebben we de oven in El Cuyal in brand gestoken. Binnen mijn thema van voedselverwerking zijn we de afgelopen jaren niet alleen bezig geweest met het ondersteunen van vrouwengroepen met hun kleinbedrijf (technisch en organisatorisch), maar via occasionele financiële steun hebben we ook een heel klein beetje (juist genoeg!) infrastructuurwerken kunnen doen.

Het ontbrak de bakkerij in El Cuyal, een dorp in het Chorotega territorium, nog aan een nieuwe, goede oven. Naar het voorbeeld van wat we eerder in Poza Galana hebben gebouwd, hebben de negen vrouwen nu ook een houtbesparende steenoven. Het heeft wat voeten in de aarde gehad om een goed en betaalbaar idee uit te dokteren, maar voor minder dan 200 dollar staat er nu een oven die tot meer dan de helft minder hout verbruikt in vergelijking met traditionele ovens. (We zijn een technische fiche van het bouwwerk aan het opmaken zodat het idee andere projecten tot nut kan zijn...)

En vandaag hebben we die samen met de mensen van Poza Galana in brand gestoken zodat de steunbalken omvielen en hij goed kan uitdrogen. (Het was spannend omdat er nooit een garantie is dat de oven op dat moment niet in mekaar stuikt, maar neen, hij was sterk genoeg.)

Het is een pareltje. Dit soort ovens is geniaal goed...

Mexico

heleen — 2010-08-07T18:48:00Z

Mexico is intussen alweer een geklasseerd hoofdstuk. Twaalf dagen lang heb ik alles (of toch heel veel) over confiserie geleerd. 920 foto's van techniekjes en exotische ingrediënten, een boel literatuur en vooral heel veel goesting om met al die nieuwe kennis iets te doen.

Het was niet goed begonnen toen ik van Ocotal naar Managua buste en mijn zwarte koffer verwisseld bleek te zijn met die van iemand die ergens anders al was afgestapt. Ik ben dus op vakantie vertrokken met één T-shirt, één broek en gelukkig nog de overlevingsvoorraad die ik in mijn kleine rugzak bij mij had. Intussen is de koffer alweer terecht, en ik heb mij perfect gerealiseerd dat vakantie met weinig kleren écht wel geen onoverkomelijk probleem is (je staat alleen elke dag te wassen).

Foto's dus van de cursus, de mini-tripjes naar Veracruz, het leven in San Luís Potosí en Guanajuato.

Het moeilijkste deel van de cursus: chocolade temperen, schelpen maken en vullen. Het laagje chocolade om de praline dicht te maken is technisch een huzarenstukje.

De eitjes zoals wij ze ook kennen: in zonneversie zoals in het Engels, in sterrenversie zoals in het Spaans. Eigenlijk helemaal niet zo moeilijk: de basis is gelatine en met zetmeelvormen is de creativiteit onbeperkt. Met twee potjes druk je de vormen in de zetmeel en klaar. Hier is het hart van het eitje gemaakt met mangosap!

Het snoepje waar ik met UNAG-ogen het meest enthousiast over was: appelsientjes die ook in citroen- en watermeloenkleuren kunnen gemaakt worden. Simpele ingrediëntenlijst en geen grote investeringen nodig om in vormen te gieten. Dit wordt ongetwijfeld nog in Nicaragua vervolgd!

Wat ik het lekkerste vond: marshmellows met een laagje aardbeigelei en dit allemaal gedrenkt in bittere chocolade: hemels...

Versuikerde pindanootjes...

En ik heb natuurlijk ook de magische truuk geleerd om een perfecte gel te maken voor ons mangosnoepje: rechts hoe het niet moet, links hoe het wel moet.

En dan het leven zoals het was buiten de cursus: de shock met de Mexicaanse consumptiemaatschappij, een zotte reis naar Veracruz (de kwallen in het aquarium en de marimbaspelers), de "vegetarische" "mole" waar ik al jaren van droomde om die ooit in Mexico te eten (maar die mij omwille van de grote hoeveelheid vet, slecht bevallen is), het salondansen op een plein in San Luís Potosí (in mijn ideale wereld worden er op vrijdagavond om 19 uur dansavonden georganiseerd in de stad...). En daaronder enkele foto's van Guanajuato, de wieg van de Mexicaanse onafhankelijkheid. Het land en deze stad lopen zot voor de feestelijkheden in september wanneer de verjaardag dit keer voor de 200ste keer gevierd wordt. Naast deze historische link, kent Guanajuato ook een mummiemuseum waar lijken uitgestald zijn. Door de fysische omstandigheden van de begraafplaats, werden de lijken op een natuurlijke manier gemummificeerd en deze curiosa trekken veel volk. Ik incluis

Ik had misschien iets meer willen lachen in die twee weken...

Gratis

heleen — 2010-08-06T18:06:00Z

Ik kwam deze morgen aan op kantoor en ik zag dat Luís de stoelen in een pick-up aan het laden was. Met een compleet gebrek aan feeling van 't moment, vroeg Heleen waar het feest was.

Zijn broer was gestorven. Zelfde vader, andere moeder. Maar toch zijn broer.

Hij was 46 jaar en laat drie kinderen achter.

Hij lag al 18 dagen in een ziekenhuis in de hoofdstad. Enkele dagen daarvoor voelde hij zich een beetje ziekjes en was naar een dokter in het ziekenhuis geweest. Er was die avond niemand die hem kon ontvangen en daarom ging hij 's anderendaags naar de medische post in zijn wijk in Ocotal. Ze moeten hem een “vervallen” injectie gegeven hebben voor een beetje hoofdpijn en misselijkheid. Of hij moet allergisch geweest zijn aan het medicijn. Ik ben geen dokter om te oordelen wat de oorzaak is van iemand die een injectie krijgt, vier stappen zet, in mekaar stort en wiens lichaam helemaal begint op te zwellen tot de huid ervan scheurt.

Gratis gezondheidszorg: het is toch een medaille met een heel zwarte kant.

Zoets vanuit San Luís Potosi

heleen — 2010-07-20T18:25:00Z

Dag twee van mijn cursus in confiserie is al achter de rug. Er is intussen al veel gebeurd: een gestolen valies op de bus tussen Ocotal en Managua, een pseudo-ontvoering naar Veracruz (7 uren heen op zaterdag en evenveel terug op zondag), en een hoeveelheid aan indrukken van 't Mexicaanse leven die nog allemaal moeten verteerd worden (daar post ik later wel eens meer over).

Maar we waren hier om te werken en aangezien ik net al mijn foto's van de voorbije twee dagen geordend en benoemd heb, wil ik toch iets op het net achterlaten. Gisteren maakten we heel artesanale chocolade beginnende bij het roosteren van cacaobonen. Nu weet ik hoe dat moet en wat het geheim van goede cacao is. Die techniek moet mij in staat stellen om nieuwe vormingen in Nicaragua te geven.

Vandaag maakten we dan drie soorten 'fijne' chocolade met de hele reutemeteut van processen. Ik heb al een half schriftje vol nota's... Hieronder enkele foto's van vandaag met het resultaat van 'mijn' drie soorten 'fijne' chocolade: witte, bruine en zwarte.

Morgen doen we verder met vullingen (de 'fondant' is al gemaakt; morgen de rest) en vanaf donderdag beginnen we met snoepjes in de trant van wat wij 'gommekes' noemen...

Als er geen kat is, dansen de muizen altijd in de keuken

heleen — 2010-07-12T11:52:00Z

Het muizenverhaal van gisteren moet ter ere van mijn moed een einde krijgen…

Er zat gisteren helemaal geen dode muis in de val. Het was waar dat er één val was dichtgeklapt en dat de broodkruimels weg waren. Ik ben niet in de wieg gelegd om andere wezens het hoekje om te helpen blijkt…

Ik maakte daarna chocoladepudding en had nonchalant het deksel van onze voorraadton met muizenlekkers laten open staan. Springt er toch wel geen grijs beest in zeker? ‘k Heb ze er uit gekregen en laten lopen.

Daarna verjaagde ik wel nog een pad uit de badkamer (met een borstel; hij was onder de afvoer van het toilet gekropen) en veegde ik een caracol uit mijn slaapkamer naar buiten (één van de mogelijke boosdoeners voor mijn ziek gezicht van indertijd…)

Sole brengt tegen volgende week uit Chili een machientje mee dat geluiden met hoge frequentie uitstuurt en alleen muizen kunnen horen. Dat zou ze op afstand moeten houden. Andere oplossingen?

PS: Voor ik ging slapen heb ik mij een tijd op een stoel in de keuken koest gehouden en gekeken wat er zou gebeuren (stel het u voor!): er wonen dus twee muizen in onze keuken: een klein lief dingetje en een lange grote dikkere… Begin ik zowaar aan een obsessie te lijden?

Of mice and one woman

heleen — 2010-07-10T18:22:00Z

Het is altijd al een komen en gaan geweest van de muizen, en nu zijn ze terug. Toen David er nog was, behartigde hij de belangen van een Heleen die liever geen muizen in de keuken ziet. We hadden er lang over gebabbeld en hadden besloten dat muizenvallen eigenlijk de minst vreselijke oplossing zijn.

Het huis was sindsdien een paar maanden muisvrij geweest, maar sinds half juni lopen er weer een paar rond die ons enorm beginnen te ambeteren. Sole, mijn Chileense huisgenote, vindt dat ons huis, ons territorium is en dat die beestjes er moeten wegblijven. Zij, noch ik, waren tot nu toe grote helden om iets aan het probleem te doen. Momenteel is ze voor een dikke week in Chili en ik heb het kot voor mij alleen. Het muizenprobleem moest en zou aangepakt worden…

Ik had al een poos geleden Google moeten raadplegen hoe je een val zet. Gisteren raapte ik dan alle moed bij mekaar en zette twee vallen in de keuken met brokjes kaas. (Muizen worden toch altijd met kaas geassocieerd?) Met een klein hartje stak ik vanmorgen de deur van de keuken open de vallen stonden er nog, zonder kaas en zonder muizen.

Ze waren mij te slim af geweest. Het is waar dat we er in het verleden altijd stukjes brood inlegden, dus vanmorgen veranderde ik de aanvalsstrategie.

Vanmiddag was ik aan het computeren om iets nieuws onder de knie te krijgen en ik hoorde het scherpe geluid van een muis die was gesneuveld in een val.

Nu zit ik mij al heel de middag moed in te praten om te gaan kijken en om die muis netjes af te voeren (val openpeuteren en muis aan de patio voederen). Na vijf uren bedacht te hebben hoe ik dat moet doen, ga ik het nu doen. Het is de eerste keer dat ik actief een diertje heb gedood, maar het zal de laatste keer zijn. Hopelijk was er maar één muisje dat in onze keuken leefde. Hopelijk zijn alle andere nu bang geworden en hebben ze het allemaal op een lopen gezet.

Ziekjes

heleen — 2010-07-07T09:10:00Z

'k Liep deze morgen Luís tegen het lijf, de logistieker en man-die-alles-kan in de UNAG. Hij was vervangstukken voor de auto van de baas aan het kopen, want "de auto was ziekjes, ze zit in de garage".
:) - Nieuws / Overpeinzingen

Heleen out, Ruth in

heleen — 2010-07-03T16:28:00Z

Het plan heeft veel tijd nodig gehad om uit te broeden, maar nu is het definitief. Mijn vakantie gaat deze zomer niet naar België, maar naar Mexico. Het woord "vakantie" is misschien te veel van het goede, want ik ga twee weken lang in San Luís Potosí alles leren over snoep maken. Na 31 juli zal Heleen nog zoeter dan ooit zijn en zullen de technieken van de confiserie geen geheimen meer voor mij hebben. Ik loop al weken op wolkjes omdat het plan een vervulling is van een oude droom. Daarenboven zal de kennis mij goed van pas komen bij ons project bij de UNAG.

Volgende week dinsdag komt dan ook Ruth aan, een Belgische vrijwilligster die tot augustus zal verder werken aan de wandelpaden in het noorden van Nicaragua. Als je nog reisplannen naar Centraal-Amerika hebt, profiteer dan van de unieke ervaring om Nicaragua iets "echter" te leren kennen.

Uitwisseling in Morazán, El Salvador

heleen — 2010-06-14T18:23:00Z

Vijf vrouwen en één technica zijn sinds zaterdag terug van een uitwisseling in El Salvador. Zoals altijd zijn deze ervaringen toekomstbepalend voor de groepen (zowel voor die in El Salvador als die in Nicaragua) en het is gewoon ook fantastisch dat de vrouwen het lef hebben gehad om in te stemmen met de uitnodiging en om met hun man te onderhandelen om het huis en het gezin één week lang aan hun lot over te laten.

Glunderend kwamen ze terug: ze hadden niet alleen geleerd om honingkaramellen en cassavechips te maken, ze hadden ook meer inzicht gekregen hoe de vrouwengroepen in El Salvador werken, welke problemen ze onderweg waren tegengekomen (en hoe ze die opgelost hebben). Liliam en Mayela toonden ginds hun kunsten voor een goede tomatenketchup en de pâte de fruits van mango aan een Salvadoraanse vrouwengroep. Bernabe, Reyna y María Epifania deden hetzelfde, maar voor twee soorten koekjes.

Maar het meest memorabele blijft waarschijnlijk de avond voor het vertrek toen de coöperant van PROESA voor de gelegenheid vrienden had opgetrommeld die romantische liedjes kwamen zingen voor de vrouwen. En aangezien Bernabe ook jarig was, was er ook taart. Nooit had ze haar verjaardag op dergelijke manier gevierd.