|
Home
> Archief
Archief
- Januari 2010
Rozewiezewoze
Gepost op zaterdag 16 januari 2010
door heleen
- Tags:
Thuis |
Volgens de uitnodiging is het de dag waar ze naar verlangde sinds ze een klein meisje was. Aura vierde haar vijftiende verjaardag en het was feest. Vijftien worden “is juffrouwtje worden”, het is “dankbaar zijn voor die kinderjaren die je onbezorgd mocht doorbrengen aan de zijde van God, de ouders en de grootouders”.
Ik zou het indertijd vrééééselijk gevonden hebben om op mijn vijftiende een feestje te geven waar de themakleur ‘roze’ was. Roze bordjes, glazen, vorken, ballonnen, slingers, tafelkleed,… Het meisje zag er uit als een prinses (is ook de bedoeling). Niet minder dan drie keer veranderde ze van japon op één avond (altijd in het roze, evident).
Mij lijkt het een raar soort feest: het is eigenlijk een algemene repetitie voor haar trouwdag. Dan is het enkel een kwestie van de kleur roze in wit te veranderen. Het meisje sluit hiermee ook haar kindertijd af en wordt nu beschouwd als een jonge vrouw. Als ik die heupen zag wiegen en die blikken zag lonken naar de andere tieners, dan is het zo klaar als het water aan de stranden van Corn Island: dit meisje is klaar voor de wereld.
De vrouw achter de camera, was Anna. Dankt haar voor het delen van de foto’s!
Kenbe fèm
Gepost op woensdag 13 januari 2010
door heleen
- Tags:
Actualiteit |
Eind 2005 zaten we met enkele Belgische missionarissen rond een tafel in ‘Mon Rêve’ in Port-au-Prince in Haïti. Wij, jong en idealistisch en blank zijnde, leuterden over het feit dat Haïti toch alle mogelijke ellende gekend had en dat het toch wel niet slechter kon gaan, alleen maar beter.
Lachend zeiden zei: “Maar dat zeggen wij al 30 jaar…”
En nu – vier jaar later – die aardbeving…
Aanvulsel van een paar dagen later: Ik net dat Mon Rêve met de grond is gelijk gemaakt...
België - Londen - Ocotal (= thuis)
Gepost op maandag 4 januari 2010
door heleen
- Tags:
Thuis |
Vertrek |
Ik ben terug in Ocotal na twee weken België (en een beetje Londen). Thuiskomen in mijn huis in Ocotal is vertrouwder geworden dan Aalbeke. Na twee weken afwezigheid lag er een dikke laag stof alsof er maanden niemand meer geweest was. De muizen hadden in de keuken lelijk huis gehouden en de verse avocado’s zijn in prijs verdubbeld.
Uitzonderlijk vandaag naar Vlaamse radio luisterend, hoorde ik dat zangeres Lhasa op 37-jarige leeftijd het loodje heeft moeten leggen tegen de borstkanker. Heb er tranen bij tuiten moeten van huilen omdat ik al haar muziek zo ongelofelijk mooi en beklijvend vind. Ze is een vaste waarde die ik overal blijf meezeulen.
Twenty-ten is ook begonnen en het wordt het jaar van de grote beslissing. Het knort al diep in mijn buik als ik er aan denk, maar aangezien mijn contract bij de UNAG eind dit jaar afloopt, moet mijn toekomst heringericht worden. Wordt het een terugkeer naar Europa of gokken we op … (ergens in de tropen)?
Het beste voor ’t nieuwe jaar met genoeg van alles (niet te veel)…
| 
