|
Home
> Archief
Archief
- November 2009
Hiking in Nicaragua / Nueva Segovia
Gepost op zaterdag 28 november 2009
door heleen
- Tags:
Actualiteit |
Ocotal |
Omzwervingen |
UNAG |
 Gisteren is Katrijn met de zuiderzon vertrokken. Via Volens heeft ze drie maanden bij de UNAG gewerkt aan toeristische routes in het noorden van Nicaragua, in het departement van Nueva Segovia. Donderdagavond had ze voor haar vertrek, quiche gemaakt en ik heb gewoon veel te veel gegeten. Ongelofelijk lekker en veel te jammer dat we op de laatste avond moesten ontdekken dat haar quiche subliem is. Al die tijd heeft Katrijn samen met mensen van hier, paadjes afgelopen en die allemaal in kaart gebracht en in een verklarend boekje gegoten (in ware GR-stijl). Op dit eigenste moment bestaat het alleen nog maar in het Engels, maar het wordt ook naar het Spaans vertaald. Katrijn breit aan haar stage nog een reis door Nicaragua en daarna ook nog Peru (een beetje) en Bolivië. Eens ze terug in België is, komt er ook nog een speciale website om alle materiaal gratis toegankelijk te maken voor een zo groot mogelijk publiek. De strategieën zijn uitgewerkt, nu is het aan toeristen om de weg tot het hoge noorden van Nicaragua te vinden en om een groot stuk schoonheid te komen ontdekken. In primeur op www.nicavida.be:
 Het boekje is hier te downloaden.
En ondertussen loopt het huis beetje bij beetje leeg. Martin vertrekt eind december en David vertrekt met de noorderzon in februari.
Is er iemand die een gezellig huis zoekt in Ocotal vanaf maart 2010?
Groten der aarde en ik
Gepost op donderdag 19 november 2009
door heleen
- Tags:
Overpeinzingen |
"Ik geloof niet in self-sufficiency; ik geloof in gemeenschaps-sufficiency"
Het zijn woorden die Herman Van Rompuy citeert op zijn website. (oorspronkelijk van Marjoleine de Vos, columniste in NRC). Hij had er ook vreselijker dingen kunnen citeren.
Herman is nieuw Europees president en oud-leerling van het Sint-Jan Berchmanscollege in Brussel, de school waar ik ooit begonnen ben. Een beetje trots vandaag. Om Belg te zijn. En om oud-leerkracht te zijn geweest van Sint-Jan (alhoewel dat eigenlijk niks betekent). Tussen mij en de huidige Europese president, zit een brug van één persoon.
Tussen mij en Che Guevara (jaja) zit een brug van twee mensen. Ik kende in Burkina Faso een Cubaanse dokter (Ramon) die nog les had gehad aan de universiteit van Alberto Granado. Alberto is de vriend waarmee “El Che” in zijn jonge jaren Zuid-Amerika doorkruiste met de moto. Er bestaat een film van: Motorcycle Diaries. Zien.
Echte luxe
Gepost op zaterdag 7 november 2009
door heleen
- Tags:
Overpeinzingen |
 Dit interview met Herman Wijffels kreeg ik onlangs onder ogen en de geopperde ideeën blijven in mijn achterhoofd hangen. De man is niet eender wie. Hij bekleedde jaren lang een topfunctie bij de Rabobank en was van 2006 tot 2008 de Nederlandse bewindvoerder bij de Wereldbank in Washington. Hij was in die periode ook voorzitter van de commissie die Wolfowitz wandelen stuurde.
Uit de IS van mei 2009, het maandelijkse tijdschrift van het Nederlandse NCOD
We spreken Herman Wijffels in een week waarin het wereldtoneel gonsde van de ‘toppen’: Afghanistan-conferentie, G20, NAVO-top. Hijzelf is vers terug van een maandenlange time-out bij kind en kleinkinderen in Nieuw-Zeeland en is net weer aan het opstarten. Gisteren nog keek wielerliefhebber Wijffels naar de Driedaagse van de Panne (afgetekende zege Mark Cavendish) en doorkruiste hij de Utrechtse Heuvelrug per mountainbike. Vandaag beleefde hij zijn debuut als ‘co-chair’ van de Worldconnectors, een gezelschap mondiale denkers met onder meer Ruud Lubbers, Joris Voorhoeve, Jan Pronk, Jos van Gennip en Sylvia Borren.
Heeft u nog nieuwe inzichten opgedaan tijdens uw time-out?
“Ik vond het interessant te zien hoe mensen daar hun eigen leven inrichten. Ze worden niet zozeer gedreven door de baan die ze kunnen krijgen en die dan vervolgens hun leven bepaalt. Ze bedenken eerder waar ze goed in thuis zijn en wat daarbij past, liefst in een combinatie van verschillende activiteiten. We ontmoetten bijvoorbeeld iemand die een boerderij heeft getransformeerd tot een wijngaard. Die combineert hij met een restaurant en een beeldentuin waar kunstenaars kunnen exposeren. Wij zitten hier nog steeds vast in een ver doorgevoerde vorm van specialisatie en arbeidsdeling. Behalve bijvoorbeeld bij zzp’ers die werk en zorgtaken combineren. Ik zie dat als een model voor de toekomst.”
Alleen nog maar doen wat je leuk vindt, is dat niet een enorme luxe?
Bij de meeste mensen moet er gewoon brood op de plank komen.
“Zoiets hoeft geen luxe te zijn. Toen ik met mijn kleindochter in de speeltuin was in Nieuw-Zeeland, ontmoette ik een vrouw die vertelde dat ze stewardess was. Haar man was politieagent in het nabijgelegen dorp. Samen runnen ze een boerderij en daarnaast is ze ook nog professioneel jockey. Dat is een voorbeeld van hoe je vanuit je innerlijke drijfveren opereert. Dat vind ik een heel betekenisvol fenomeen, want het is een van de ingrediënten van de nieuwe tijd. In mijn optiek werden mensen in de industriële tijd, die nu op zijn eind loopt, vooral extern bepaald. Langzamerhand hebben mensen zich daaraan ontworsteld en een hogere vorm van zelfbewustzijn ontwikkeld, waarbij ze hun leven zelf vormgeven.”
We laten onszelf hier in Nederland toch ook juist steeds meer door anderen bepalen: wie heeft de dikste auto en het grootste huis?
“Ja, maar ik beschouw de huidige crisis als een uiting van het feit dat deze cultuur van meer en meer, zoals die zich in het industriële tijdperk heeft ontwikkeld, eigenlijk disfunctioneert. De crisis werpt mensen nu op zichzelf terug. We gaan ons afvragen wat nu eigenlijk essentieel is in dit leven.”
De crisis is meer dan één of twee jaar de buikriem aanhalen?
“De crisis is een onvermijdelijke verschijningsvorm van het einde van een tijdperk. De primaire reactie, die ook heel begrijpelijk is, is dat mensen denken dat het zo’n vaart niet zal lopen. Restauratie staat volop. Daar verwacht ik niet veel van, eerlijk gezegd. De veranderingen waarvoor we nu staan, zullen veel dieper ingrijpen. Dat is ook nodig, vanuit de optiek van duurzaamheid.”
Metekind
Gepost op maandag 2 november 2009
door heleen
- Tags:
Overpeinzingen |
 Nog minder dan twee maand te gaan eer mijn zus haar eerste kindje koopt. Het eerste kleinkind ook in ’t gezin ("Heleen laat zich achtersteken") en iedereen in blijde verwachting. Ook de meter (= trotse ik).
Ondanks het feit dat het geslacht van het wezentje een groot geheim moet blijven tot de geboorte, gok ik op een jongen. Er moet een grote broer zijn in de familie, niet? (Of toch op z’n minst een grote neef...)
| 
