|
Home
> Archief
Archief
- Oktober 2009
Liquor store
Gepost op dinsdag 27 oktober 2009
door heleen
- Tags:
Actualiteit |
Ocotal |
De nieuwste vettige roddel in Ocotal:
In de kazerne van de politie is sinds kort een echte likeurwinkel geopend. Je loopt er zo binnen en buiten en kan alle sterke alcohol aan sterk verminderde prijzen kopen.
Ter vergelijking:
In de supermarkt kost een grote fles rum 9 euro en een sjiek. Bij de politie betaal je slechts 7 euro.
Een fles witte wijn uit Chili kost in het reguliere circuit 5 euro. Bij de vrienden van de politie kost je dat nog geen 3 euro.
En toch moet hier een verklaring voor bestaan...
Vechten
Gepost op vrijdag 16 oktober 2009
door heleen
- Tags:
UNAG |
Het thema voedselverwerking uit het niks uit de grond stampen bij een boerenorganisatie, is een gedoe van leren met veel vallen en nog meer opstaan. Na anderhalf jaar bij de UNAG te werken, zijn we de leerfase een beetje ontgroeid en mogen we zeggen dat er iets van ‘systeem’ staat.
Een heel klein voorbeeldje dat mij vleugels gaf:
Een vrouwengroep neemt deel aan een wedstrijd georganiseerd door UNAG. De groep organiseert zich en stelt een plan voor aan een jury met wat ze willen maken en hoe ze hun microbedrijfje ziet. In de praktijk komt dit neer op het oplijsten van het materiaal en de basisstock ingrediënten die ze nodig hebben om van de grond te komen. Vindt de jury dat hun plan steek houdt, dan winnen ze 10 000 córdobas (325 euro) om naar hartelust te investeren.
En op dat moment steekt de technische begeleiding natuurlijk van wal: recepten op punt stellen, rentabiliteit berekenen, opleiding in administratie en boekhouden, organisatieversterking,...
In El Cacao is er een groepje van vijf vrouwen dat brood bakt: Gisteren zei Carmen – de secretaresse van de groep – dat het 14 jaar geleden was dat ze nog geschreven had. In al die jaren had ze met wat ze op school geleerd had, niks gedaan. En dankzij dat duwtje in de rug gaat er een hele nieuwe wereld voor haar open. Bernabe bekende dat het de eerste keer in haar leven was dat ze een rekenmachine zag. En ze kan nu al optellen met het ding.
De groep heet niet voor niks ‘Las Luchadoras’: de ‘Vechtsters’ – (ofte ‘zij die volhouden en niet opgeven’...)
Verkoudheid
Gepost op woensdag 14 oktober 2009
door heleen
- Tags:
Overpeinzingen |
Ik loop sinds een paar dagen rond met een grote verkoudheid. Heleen heeft daarbij altijd last van astma en loopt de hele dag te hijgen. Dan ben ik wel verplicht om naar efficiënte Westerse geneesmiddelen te grijpen.
Maar vandaag kwam iemand aanzetten met twee traditionele middeltjes tegen astma:
1. Een klein, pasgeboren, zwart mannelijk varkentje castreren, zijn mannelijkheid koken in water en opeten. Is heel goed.
2. Een kokosnoot enkele dagen in aarde begraven en daarna opeten. Schijnt ook heel efficiënt te zijn...
("noot": Kokoswater heeft dan weer de reputatie een sterk anticonceptiemiddel te zijn. Zever in pakjes natuurlijk, maar heel veel jongeren lopen nog altijd met dat idee rond... En het is daarenboven duurder dan een ordinair kapotje.)
Schilderij
Gepost op dinsdag 13 oktober 2009
door heleen
- Tags:
Omzwervingen |
Op een vroege avond komen we terug uit de bergen van Mozonte, en doemt er "als een poort aan de hemel", een "machtige, prachtige regenboog" op.
"Het lijkt op een sprookje, fantasie, toverij.
De helft van de wereld, één groot schilderij"
(Wie herkent het kinderversje? Na bijna 20 jaar ken ik het nog altijd uit mijn hoofd.)
Zo’n mooie had ik er nog nooit gezien. (En Ligia die naast mij zit te gillen van de pret... Stel het u voor...)
Kinderen
Gepost op zondag 11 oktober 2009
door heleen
- Tags:
Actualiteit |
Overpeinzingen |
Vorige week is Sylvia bevallen van een zoon. Een flinke man, 10 vingers en 10 tenen. Hij heeft nog altijd geen naam (is niet zo uitzonderlijk in Nicaragua), en van de papa is geen spoor. Een vogeltje. De jongen is met een keizersnede ter wereld gekomen en van de bevallingen die ik in mijn tijd hier in Nicaragua van dichtbij heb mogen meemaken, is er maar eentje van de zeven natuurlijk ter wereld gekomen. Boze tongen zeggen dat dit zo is omdat de gynaecologen daar meer centen aan verdienen. Oude vrouwtjes zeggen dat jonge deernes de dag van vandaag geen geboortegeweld meer kunnen verdragen en dat ze bij het minste pijntje, steen en been klagen. Een keizersnede is vaak echter een excuus om een sterilisatieoperatie te ondergaan. Veel kinderen is soms ook wel genoeg.
In Burkina was de gezondheidstoestand pure chaos en echt schrijnend. Uren in de blakende zon moeten lopen als je doodziek bent of in barensweeën verkeert, is geen lachtertje. Kom je dan in de stad aan, dan zijn de ziekenhuizen vaak een triest en ongelukkig oord.
In Nicaragua is het gelukkig iets minder erg om ziek te zijn. Het is natuurlijk niet te vergelijken met een Europees land, en ik krijg ook nog wel kriebels als ik zo af en toe eens in een ziekenhuis moet zijn. Elk canton van de provincie Nueva Segovia (in totaal zijn er 12 cantons), heeft bijvoorbeeld een ziekenwagen die elke dag het hele canton doorcrosst met een dokter en een verpleger. Zieken worden verpleegd of worden naar Ocotal gebracht als het té ernstig is. Zwangere vrouwen worden ook goed begeleid. (Mede dankzij gewone dorpelingen die opgeleid zijn tot brigadisten en die hun diensten vrijwillig aanbieden.) De bevallingsdatum wordt uitgerekend en dan worden ze een week voor de geplande grote dag, naar de stad gestuurd om daar te bevallen.
In de stad komen die vrouwen dan in hun eentje aan in de ‘Casa Materna’ (het Moederhuis) waar ze moeten wachten tot hun kindje het levenslicht ziet. Ik woon vlak bij de Casa Materna en passeer daar elke dag. Laatst nog was Maribel er om te bevallen. De dokter had blijkbaar verkeerd gerekend want zo heeft ze drie weken moeten wachten in een stad waar ze niemand kent. En dat is ook altijd wat ik zie wanneer ik langs het Moederhuis passeer: vrouwen met een dikke buik die aan het wachten zijn...
En ik vind het eigenlijk heel triest. Als de vrouwen dan al een man hebben, dan is die in het dorp achtergebleven om op het huis te passen of om van een stukje vrijheid te profiteren. Veel te vaak is de vogel op tijd gevlogen, en moeten de vrouwen de hele klus alleen klaren (baren én opvoeden).
Laatst stond in de krant dat in 2008 (in Nicaragua), 1400 meisjes onder de 14 jaar bezwangerd zijn na verkrachting. En dit zijn dan nog alleen maar de gerapporteerde gevallen. Het leven in het dorp zwijgt veel dood.
In één van de vrouwengroepen die we met de UNAG ondersteunen is er een vrouw die 15 kinderen heeft en nog altijd geen man. Geen enkele wilde de kinderen erkennen. En er zouden een paar kinderen van broers tussen zitten. Nu blijkt ze weer zwanger te zijn. Weer van een broer. Hoe boks je zo’n leven bij mekaar, vraag ik mij dan af?
Onthutsende cijfers in een ander krantenartikel: “Eén op veertien Afrikaanse vrouwen sterft tijdens zwangerschap”. In Sierra Leone heeft een vrouw één op acht kansen om te sterven tijdens de zwangerschap of arbeid. In Singapore is dat 1/3000.
Ethiopië, een land met 80 miljoen inwoners, telt bijvoorbeeld slechts 133 gynaecologen, 147 chirurgen, 569 vroedvrouwen en 5000 verpleegsters. “Vier procent van de ziekenhuizen kan een keizersnede uitvoeren, twee procent kan bloedtransfusies doen”, zegt Muna Abdullah van het VN-Bevolkingsfonds (UNFPA).
En wat moet ík met die cijfers die in mijn hoofd blijven rondspoken?
| 
