|
Home
> Archief
Archief
- Juli 2009
Thuis
Gepost op donderdag 30 juli 2009
door heleen
- Tags:
Overpeinzingen |
Thuis |
Ergens begin juni zou en moest mijn haar gekipt worden. In Nicaragua naar de kapper gaan, leek op het eerste zicht een verademing. Wassen, verzorgingscremes en puntbadjes hoeven hier niet. Er wordt met een spuitbus water op het haar gespoten en men knipt. Zonder veel tralala, zonder lange epistels over waarom de shampoo die ik dagelijks gebruik eigenlijk heel slecht is en ik veel beter die van merk X zou gebruiken. Of dat ik echt het gebruik van een nog specialer iets zou moeten overwegen om die doffe schijn weg te krijgen. (“Ik, droog haar?” Wil ik niet geloven...)
Sinds gisteren ben ik na twee weken vakantie terug in Ocotal. Ben de hele dag overladen geweest door presentjes uit de tuinen: eieren, platanen, bananen, vers geplukte avocado’s,... Het streelt mijn ego als ze zeggen dat ze mij gemist hebben. (En die stelling daarenboven kracht bij zetten door mij vruchten cadeau te doen.) Wanneer ik ’s morgens naar het werk loop, kom ik één van de broers van de hoek van onze straat tegen en hij steekt mij een verse rijpe mango toe.
De twee broers zijn een beetje gek. Lieve mannen, daar niet van, maar ze leven in een heel aparte wereld. Hun huisje is een echt krot, bijna te onmenselijk om waardig in te wonen. Ze hebben er ook geen elektriciteit en ik weet niet hoe ze het doen met het water (op de geur afgaand...). Eén van de broers staat vaak ’s avonds met een pintje in de hand aan de tralies van het boetiekje op de andere hoek van onze straat naar televisie te kijken. Hij sloft ook met een echt slakkengangetje. Mijn huisgenoot heeft een kredietsysteempje met de mannen. Ze mogen van hem geld lenen tot 20 córdoba (iets minder dan 1 euro). Bereiken ze de grens van 20, dan stopt de kredietverlening en moeten ze eerst een beetje zien terug te betalen.
Waar ik naartoe wil: de rechttoe-rechtaan aanpak van de kapper bleek niet noodzakelijk een goed kapsel op te leveren. Ze was er in geslaagd om ‘mijn voorkant’ iets te kort te knippen zodat die pluk niet meer elegant achter mijn oren verdwijnt. Ik moet mij dus weer met speldjes en sjaaltjes zien te behelpen tot die pluk weer lang genoeg is. Vanmorgen was ik in mijn haast de speldjes vergeten. Mijn haar hing dus – vitaal als het is – voor mijn ogen en mijn gezicht (mijn oma zou zoiets vreselijk en gemeen vinden). Loop ik één van de broers tegen het lijf. Zegt mij dat ik moet opletten. Ik moet een diadeem in mijn haar doen want het kan gevaarlijk zijn. Haar mag blijkbaar niet voor mijn ogen hangen. En ik moet uitkijken want ‘ze voeren vandaag controles uit’.
Ik begrijp het niet. In mijn wereld kan zoiets niet bestaan. Of zou hij gewoon op zoek zijn naar een babbeltje om zijn dag te beginnen?
El Salvador
Gepost op zondag 26 juli 2009
door heleen
- Tags:
Omzwervingen |
UNAG |
Deze foto’s vinden alsnog hun weg naar deze site. Ze dateren van begin juli wanneer het leven in alle richtingen vloog: El Salvador, Chicago en België.
Begin juli was ik in El Salvador omwille van drie redenen:
: : : ten eerste: Samen met Maïté (Volens-coöperante in Honduras) hadden we een week uitwisseling georganiseerd met Hansel (Volens-coöperant in El Salvador). Onze respectievelijke organisaties hadden afgevaardigden opgetrommeld om een week lang snoepverhalen uit te wisselen. Ivania en María Jesús namen deel in naam van de UNAG en zullen bij hun terugkeer een reeks vormingen organiseren over wat ze ginds allemaal geleerd hebben.
: : : ten tweede: Bijeenkomst van alle Volens-coöperanten uit Centraal-Amerika om de banden wat nader te smeden. Zoiets van teambuilding. En eigenlijk is het fenomenaal wat dat allemaal kan doen. Plots zijn we allemaal meer informatie met mekaar aan het uitwisselen en voelen we ons allemaal deel van één grote familie.
: : : ten derde: Een weekendje nietsdoen in El Salvador. Naar het strand geweest, lekker gegeten en gebabbeld en gebabbeld.
Chicago
Gepost op dinsdag 14 juli 2009
door heleen
- Tags:
Omzwervingen |
Huiswaarts reizend vloog ik over Chicago en kon het niet laten om een blitzbezoek te brengen aan Giuseppe, een wapenbroeder en liefhebber van goede rum. Gelukkig was hij er om mij op sleeptouw te nemen door zijn stad want alleen was ik wellicht gillend weggelopen; het is inderdaad allemaal zo groot en onpersoonlijk.
Ik kwam er mooie mensen tegen: uit Irak, uit Palestina en zelfs een oud besje dat stralend riep dat ze Belgen zo’n fantastische mensen vindt (ik kan haar geen ongelijk geven). Ze fluisterde zelfs dat ze ooit nog verliefd was geweest op Jacques Brel. Ik ben dat nog altijd...
Wat ik anders nog ongelofelijk vond?
 in de bars wordt wel degelijk Stella getapt en Belgisch bier heeft ook écht een goede reputatie in het buitenland (tot op vandaag wou ik dat eigenlijk nog niet echt geloven)
de smeltkroes van alle kleuren van mensen
de vaginatoren: hij is niet helemaal dicht vanboven en dat zou zijn omdat de architecte een vrouw was (vierde foto in de reeks; ’k moet dit verhaal wel nog eens checken)
de dikke gevulde pizza: ligt zwaar op de maag, maar is o zo lekker (laatste foto in de reeks)
veel politie op straat, heel proper en er kleurt precies niemand buiten de lijntjes
de versgebakken muffins met cranberries van Todd en Sara bij ’t ontbijt
’be strong, stand up and be proud’ (dixit Jeff)
Hieronder een reeks foto’s:
Licht
Gepost op donderdag 2 juli 2009
door heleen
- Tags:
Overpeinzingen |
Waarom valt de elektriciteit uitgerekend vandaag een dag uit? Twee dagen voor afreis wanneer mijn to do-lijstje zo ongelofelijk lang is...?
| 
