|
Home
> Archief
Archief
- April 2009
Heilige Week (Semana Santa)
Gepost op dinsdag 14 april 2009
door heleen
- Tags:
Omzwervingen |
Ik ben een hele week op reis geweest tijdens Semana Santa om de sleur af te slijten. De nood was hoog om eindelijk iets meer van mijn land te leren kennen. Zo heel veel is er niet verkend geweest (het gaat om de kwaliteit en niet om de kwantiteit, niet?): het natuurpark El Tisey in de buurt van Estelí en de heilige dagen in León. Een aaneenschakeling van klimmen naar toppen van bergen en vulkanen (of tot de helft dan toch), koffie drinken, slapen onder een uitspansel om u tegen te zeggen, wiegen in hangmatten en genieten van tijd die niet gevuld hoeft te worden.
De week begon in het natuurpark Meseta El Tisey-Estanzuela, op zo’n dik uur bussen van Ocotal. De ‘Estanzuela’ is naar het schijnt één van de meest betoverende watervallen van Nicaragua, maar ik zou het niet weten… Het gutsende water is aan mij voorbij gegaan, maar het stappen en de vergezichten over Estelí en de vulkanen in León (aan de Stille Oceaan!) waren adembenemend. De dag dat we de tent op de top zetten, had er een verwoestende bosbrand gewoed aan de andere kant van de kam. Een brandje dat blijkbaar uit de hand was gelopen…
En natuurlijk die machtige zonsondergangen. Ginds in de verte ligt de Momotombo-vulkaan en daarachter de Stille Oceaan.
Umberto González is een beetje een bizarre man die in het park El Tisey-Estanzuela een openluchtmuseum heeft waarin hij zijn eigen gravures in de rotsen door menig toerist laat aanschouwen. Bijwijlen is het aandoenlijk. De Twin Towers staan naast afbeeldingen van anaconda-slangen en vrijheidsstrijders uit de Nicaraguaanse geschiedenis. En in zijn tuin heeft hij een grote collectie ananasvariëteiten. Bij het buitengaan, vraagt hij je dan vriendelijk of je geen armbandje wil kopen (1 dollar)…
De kathedraal in León kijkt uit op het marktplein waar het een echte place-m’as-tu vu is. Niets zo heerlijk om koffie (of fresco, versgeperst vruchtensap van wat je maar wil: ananas, passievrucht, sinaasappel,... ) te slurpen en er naar de mensen te kijken.
Het centrale plein in León, het hart van de stad.
Het is waar: mijn thuisstad (Ocotal) is fantastisch. Ze weten dat zelfs in León. ’Viva Ocotal’ leidt naar een poort voor noodgevallen. Ik had het moeten weten...
De échte reden om in León te zijn tijdens de Heilige Week voor Pasen zijn de processies. Zeker op Goede Vrijdag in de Sutiaba-wijk. Grote rechthoekige houten kaders worden in de straten van Sutiaba op de grond gelegd en daarin wordt dan een tapijt gemaakt van gekleurd nat zaagsel. In de late namiddag slentert de hele stad dan langs de tientallen zaagseltapijten om te oordelen en sociaal te doen. Populaire religieuze kunst zonder sjablonen, alles wordt met de vrije hand vorm gegeven. Wanneer de processie van de Heilige Begrafenis (el Santo Entierro) dan ’s avonds laat door de straten trekt, trappelt ze de tapijten plat en blijft er niets meer van over. Tot meerdere eer en glorie gods.
Het drama druipt ervan af wanneer Jezus door mannen in zwarte pakken van het kruis wordt gehaald. Zijn armen worden geplooid en hij wordt in zijn draagbaar gehesen. Vele kerken in León hebben hun eigen stoeten. Jezus is dus vele keren ten grave gedragen… Op zaterdagavond werd er dan al vuurwerk afgeschoten want hij zou verrijzen! Wat met het klokkengelui op zondagmorgen dan ook effectief zo was.
Tijdens de Santo Entierro wordt het lijden van Jezus door kinderen nagespeeld. Meisjes worden in Mariakleedjes gestoken en trekken een droef gezicht. Jongetjes krijgen een lendendoekje aangemeten en met een stoere grijns doen ze een dode Jezus na. Neefjes en nichtjes, vriendjes en vriendinnetjes mogen dan ofwel engeltje spelen, of een boze Romein.
Nicaragua is een vurig land vol vulkanen. Eentje werd door mij tot de helft bedwongen: de Cerro Negro (de jongste vulkaan van het land en de meest actieve!). Naar boven gaan is frustrerend: bij elk stap die je omhoog zet, zak je tot meer dan de helft terug. Het plezantste is het naar beneden ‘skiën’ in de zwarte sneeuw van vulkaangruis.
Een verrassend moment was de kappersbeurt op zondagmorgen. Uit een groezelig kamertje klonk warme croonermuziek en een gezellige kapper was op klanten aan het wachten.
Piet gaf toe.
Feria Somoto
Gepost op zaterdag 4 april 2009
door heleen
- Tags:
UNAG |
Het was al een paar keer georganiseerd en telkens opnieuw geannuleerd geweest : deelnemen met onze snoepjesmadammen aan een echte feria. Een feria is een soort van markt annex beurs die georganiseerd wordt door één of andere organisatie. Boeren en boerinnen verkopen er hun groenten, ambachtslui hun kunstwerkjes en snoepvrouwen dus hun snoep en koekjes. Echt rendabel is het allemaal niet, maar het is een goed moment om met andere mensen uit te wisselen: leren hoe je je product aan de man of vrouw kan brengen, recepten uitwisselen, trotser worden over de eigen business en links en rechts wordt wel eens een zakelijke deal gesloten. Zo ook onze vrouwen.
Gisteren waren we dus op de feria in Somoto met netjes verpakte fruitsnoepjes van goede kwaliteit. De snoepvrouwen waren in gesprek geraakt met een straffe madam die na jaren knokken (en onafhankelijkheid winnen van wrede mannen), een coöperatieve uit de grond had gestampt van rosquilleras. Rosquilleras zijn vrouwen die rosquillas maken, koekjes van maïs en kaas in de vorm van een kleine krans. Somoto staat bekend als de geboorteplaats van de koekjes en ze zijn wereldberoemd om hun smaak en knapperigheid. De coöperatieve exporteert intussen naar de Verenigde Staten om de vraag van de migranten ginds te voeden. De straffe madam heeft blijkbaar ook een winkeltje in Somoto waar ze typische prullaria uit Nicaragua verkoopt aan toeristen. En nu wou ze eens proberen of de snoepjes van onze vrouwen er ook vlotjes over de toonbank gaan. Het begin van iets groters?
Feest
Gepost op vrijdag 3 april 2009
door heleen
- Tags:
Thuis |
 Gisteren een groot feest gegeven in Ocotal.
Heleen ademt al een jaar Nicaraguaanse luchten, eet veel witte kaas en rode bonen, werkt rond voedsel-
verwerking, huppelt rond in de droogte van Nueva Segovia en is content dat het allemaal zo is.
De barbecue spuwde vlees en de beste rum ter wereld (Flor de Caña) vloeide rijkelijk. En god zag dat het goed was.
Wordt volgend jaar ongetwijfeld vervolgd.
| 
