Gepost op woensdag 25 februari 2009
door heleen
- Tags:
Omzwervingen |
Ben eindelijk nog eens ver weg van Ocotal geweest: Granada. Het is een stad die geboekstaafd staat als ‘conservatief’ en die vele bittere strijden heeft gestreden met haar ‘liberale’ rivaalstad León.
Het is er mooi en kleurrijk aan de rand van het gigantische vulkanische Cocibolca-meer. Een koloniale stad die vele toeristen aanzuigt. De stad werd gesticht door Francisco Hernández de Córdoba die deze plek in Nicaragua noemde naar zijn geboortestad in Spanje. Het Spaanse Granada vindt zijn pracht in het feit dat het zo on-Spaans is: het zijn de Moren die er hun stempel hebben gedrukt. Het Nicaraguaanse Granada daarentegen is op en top Spaans. De geschiedenis van de indígena’s is volledig weggeveegd (op een mooi museumpje in het Convento San Fransisco na), en dat maakt het minder interessant dan León.
Ik was er om de slotdag van het (Internationale) Poëziefestival mee te maken. Dichters uit Nicaragua, Sri Lanka, Kroatië, Bahrein en een boel andere landen lazen voor uit eigen werk. De slotresolutie van het festival vroeg aan de UNESCO om Granada uit te roepen tot internationale stad van de poëzie. Daarom houd ik zo erg van dit land: groots willen zijn in grootse dingen.
Deze week opent het Flanders House New York officieel de deuren. Daarom begrijp ik minder en minder van mijn land: waarom we zo klein zijn in futiliteiten.
... ’De rede is sterker dan het fanatisme’:
... een parodie op de slogan van het FSLN: ’Liefde is sterker dan de haat’
Rechts de slogan van het poëziefestival 2009: ’Poëzie is het geweten van de aarde’
Boekhouding
Gepost op maandag 16 februari 2009
door heleen
- Tags:
UNAG |
Vorige week samen met Ligia een vorming gegeven over boekhouden. Papieren bijhouden: het is een tristesse waaruit we altijd maar weer lessen moeten leren. Geld maken is één ding. Erop toezien dat het niet verloren gaat, is iets anders... Als lid van een vrouwengroep is het zo verleidelijk om een half kilootje suiker te “lenen” uit de gemeenschappelijk voorraadkamer. Of wat als we 250 koekjes maken? Als we er 30 opeten, is dat toch niet zo erg, of wel?
Een hele dag oefeningetjes gemaakt in het dagboek, het o-zo-belangrijke kredietboek,... Maar het leukste was de namiddag: we hadden een groot simulatiespel gemaakt met veel dramatiek. Maar allemaal heel functioneel: op het einde moest de boekhouding kloppen.
Op naar het vervolg: de toekomstige boekhouding scherp in het oog houden (hier gaat de methodiekvlieger van “Campesino a Campesino” niet al te hoog op) en een tweede vorming over het berekenen en verdelen van de winsten.
Dief 2
Gepost op zaterdag 14 februari 2009
door heleen
- Tags:
Omzwervingen |
Deze week weer het geluk getroffen… Woensdag moest ik naar Santa María met de bus. Het is die van 11 uur, en daar begint altijd het probleem. De bus die om 11 uur vertrekt, is de witte bus. De andere twee die later op de dag vertrekken, zijn de gele: de eerste gele en de tweede gele. De witte bus wordt ook wel de bus van Erick genoemd, naar de eigenaar.
De witte bus is vaak stuk en rijdt dan ook niet. Zo ook woensdag. Maar dan rijdt Erick met zijn eigen pick up. Een hoop mensen worden in de achterbak geladen, vrouwen mogen bij hem in de cabine. Ik dus ook. We zijn met drie. Twee dunne (waarbij ik mezelf reken) en een iets meer gezette. Ik ben de vriendelijkheid zelve en biedt Rubens’ vrouw de zetel vooraan aan. Ik ben jong en lenig (!) en kruip wel in één van de zeteltjes achteraan die iets minder comfortabel zitten. Maar wat maakt het uit, ik zit al niet in de stoffige achterbak.
Ik kruip (letterlijk) in de auto, zet mijn rugzak neer, blijf 5 minuutjes zitten en stap dan uit om aan de voorbijrijdende Peloncito (een ander busje dat meer op een camion lijkt) te vragen of hij vandaag nog terugkeert van Santa María. Erick immers niet.
Ik blijf buiten wat dralen vooraleer we vertrekken. Rubens’ vrouw loopt naar een huis aan de andere kant van de weg waar haar zus woont en blijft daar wat tetteren.
Uiteindelijk vertrekken we met drie kwartier vertraging. Erick vraagt aan Rubens’ vrouw of ze hem geen geld kan lenen om te tanken. Erick en de vrouw kennen elkaar goed. De vrouw grabbelt in haar tas, wordt nerveus en roept dat haar portefeuille gestolen is.
Erick stopt, de vrouw belt de politie. Ik grabbel op mijn beurt in mijn rugzak om te zien of mijn portefeuille er nog is en of die van de vrouw niet in mijn eigen rugzak zit. Het zou niet de eerste keer zijn dat een vreemdeling in de luren wordt gelegd in een vuil spelletje met de politie. Niks.
Een patrouille arriveert met wel 8 man (blijkbaar moet het dan al de moeite zijn). Er wordt in het losse een beetje rondgevraagd. ‘En wie zat er nog in de cabine?’, vraagt een agente. Rubens’ vrouw wijst naar mij. (Tuurlijk, ik ben hoofdverdachte ) De agente vraagt mijn portefeuille en ze pluist alle zakjes uit of er nergens 300 dollar verstopt zit. Ze betast mijn rugzak langs de buitenkant (!) en zegt dat het goed is.
Ondertussen is een man met videocamera op het schouwtoneel verschenen. Hij is driftig aan het filmen en het voorval wordt met het hysterische slachtoffer nog eens overgedaan. De camera draait. De politie vraagt of ik mee ga naar het kantoor, samen met de vrouw en Erick. Ondertussen is de journalist mij aan het filmen. Ik zeg op een kordate maar vriendelijke manier dat ik niet wil dat hij mij filmt. Hij wijst het ding in mijn richting en vraagt of ik iets te zeggen heb. De onderkruiper…
Ik stap in de combi en wanneer we weg rijden, besef ik dat het echt wel stom zou zijn dat de ‘journalist’ dit in beelden opslaat. Erick en het slachtoffer zijn immers met de andere wagen vertrokken.
Wanneer we aankomen op het politiekantoor begint de vrouw - nog altijd even hysterisch - haar verhaal te doen. Een andere agente kijkt naar haar collega met gefronste wenkbrauwen en zucht: ‘Het lijkt dat we onze soap van vandaag gaan missen.’
Uiteindelijk ben ik sneller buiten dan gedacht. Heb zelfs niets moeten tekenen. Gewoon mijn naam en contactgegevens moeten achterlaten. Tegen 1 uur kom ik aan op het werk en daar hebben ze mij al op de lokale tv gezien. En blijkbaar dachten ze dat ik het was die bestolen was geweest.
En mijn vrees was werkelijkheid geworden: je ziet mij in de combi kruipen en met de politie wegrijden… Miserie kan plezant zijn. Zeker als ik het verhaal een tiental keer mag vertellen en het elke keer pure slapstick is…
Innovatie
Gepost op donderdag 5 februari 2009
door heleen
- Tags:
Eten en drinken |
UNAG |
Hier ben ik met een reeks foto’s van de cursus over het uitvinden van nieuwe voedingsproducten. Ben ervoor twee dagen in Honduras geweest, dichtbij de Salvadoreense grens. Nacaomé heet het stadje. Het is de warmste plek van het hele land. En het was er heet...
De eerste dag was een theoretisch seminarie, maar de tweede dag was het culinaire werk van praktischer aard: één groepje heeft encurtido (groenten op azijn) (her)uitgevonden, en de mijne een snoepje van banaan en tamarinde.
De muziek is op en top Nicaraguaans: Carlos Mejía Godoy.
Kiekenkot
Gepost op maandag 2 februari 2009
door heleen
- Tags:
Thuis |
‘Mijn’ huis is eindelijk een ‘ons’ huis geworden. Eergisteren is mijn eerste nieuwe huisgenoot ingetrokken. Vanaf nu moet er weer overlegd worden welke kleur we kiezen voor het douchegordijn, mag ik een volle pot koffie zetten i.p.v. ‘une tasse célibataire’, wordt er op zondagmiddag gezellig thee geslurpt bij een ondergaande zon, luisteren we naar mekaars muziek en is ons huis nog meer een in- en uitloop van schoon volk.
Het spannende is dat het de eerste keer is dat ik degene ben die al een tijd in een huis woon en die iemand nieuw binnenhaal. In het verleden begonnen we ofwel samen ‘een huis’, ofwel trok ik in bij mensen die al ‘een huis’ hadden. En dat is wel raar. Aangezien ik er nu al zeven maanden woon, had ik zo mijn systeempjes opgezet om mijn leven te organiseren. En nu deel ik opnieuw een ijskast, deel ik een toilet (‘hoe en wanneer spoelen we het toilet door om water te sparen?’ is een vraag die moeilijker te beantwoorden is met twee dan alleen) en kan ik mijn wekker ’s morgens niet meer ongestoord laten piepen…
Morgen vertrek ik voor enkele dagen naar Honduras: een cursus over het uitvinden van nieuwe voedingsproducten. In een heel ver verleden ben ik nog naar het voedingssalon geweest op de Heizel. Het was een familieuitstap met het hele gezin. Hmm, als ik nu naar die website kijk (het meneerke en madammeke op de affiches zijn modern!), is dat in België allemaal zo immens: al die nieuwe dingen (heb met kerstmis een pot speculoospasta Nicaragua binnengesmokkeld) en de gigantische diversiteit aan producten. Enfin, wij gaan fruitsnoep en groenten op azijn (her)uitvinden. Foto’s volgen later...
Dief
Gepost op zondag 1 februari 2009
door heleen
- Tags:
Thuis |
De dief is gepakt. Herinner het verhaal van mijn gestolen oorbellen en prullaria? Het is niet bij dat ene stukje bezit gebleven. Een klein handig radiootje waarmee ik in de keuken naar lokale zenders kon luisteren, was ook verdwenen. En zaterdagmorgen ontdekte ik dat mijn refractometer weg was (een toestel om de houdbaarheid van een voedingsproduct te bepalen). En toen was de maat vol. Nog eens met mijn inwonende huisbaas gaan praten en mijn verdachtmakingen geuit. Ik had namelijk iets door. Vorige dinsdag had ik ontdekt dat mijn telefoon en mijn ijskast met modderige handen waren vastgepakt geweest. Ik wou de verdachte toen nog het voordeel van de twijfel geven, maar nu was het genoeg. De 11-jarige jongen die mijn zieke huisbaas helpt, werd in de keuken geroepen en aan een kruisverhoor onderworpen. Ik voelde mij vreselijk. Blufpoker gespeeld. Over ‘de politie’ gepraat, over ‘het instrument dat alle verdachte bewegingen in huis registreerde’ (was niet mijn idee…), en hem recht in de ogen gekeken. En hij die zijn blik afwendde en zijn bevende handen in zijn broekzakken stak. De huisbaas stak schwung in het verhoor. Maar de beschuldigde zweeg in alle talen...
Verloren.
Maar toen hij een halfuur later door diezelfde huisbaas nog eens aan de tand werd gevoeld, barstte de jonge dief in huilen uit. Hij had inderdaad de radio en de refractometer gestolen. De verhalen die volgden spraken mekaar allemaal tegen: mijn couchsurfer van vorige week, een man op een bromfiets, zijn mama, een meisje,... Het klopte allemaal niet. De refractometer heeft hij intussen teruggebracht. De radio is onvindbaar. Van de oorringen die hij in december gestolen had, weet hij niets, maar die zullen waarschijnlijk al voor een peulenschil verkocht zijn.
We willen hem wel een tweede kans geven. Morgen gaat de huisbaas met zijn grootmoeder praten. Voorzichtigheid is aangewezen. Het zou niet de eerste keer zijn dat een jongen van huis wegloopt of vergif inneemt om zich aan de ellende te onttrekken. Wordt vervolgd...
Wel en wee van mij.
Wonen en werk in Ocotal, in het noorden van Nicaragua.
