Gepost op vrijdag 28 november 2008
door heleen
- Tags:
UNAG |
De week zit er op. Vier keer gaan workshoppen rond voedselverwerking. Het is intens geweest. Twee keer zijn we met Isabel de hort opgetrokken. Isabel is een vrouw met het hart op de juiste plaats. Ze is geboren in Managua en heeft in haar leven heel wat watertjes doorzwommen. Nu woont ze met haar dementerende mama in Ocotal. ’s Morgens vroeg zorgt ze dat iedereen thuis (moeder, volwassen zonen en kleinkinderen) te eten krijgt. Daarna zet ze zich met de hulp van een andere vrouw aan het werk. Ze maakt allerlei eten (traditionele fastfood). Tegen 14 uur in de namiddag zet ze haar plateau op haar hoofd en trekt ze de stad in. Van tijd tot tijd zet ze zich neer, maakt een praatje en verkoopt haar lekkers. Rond halfvijf ’s avonds is alles verkocht en keert ze met haar ‘centjes’ naar huis. En zo komt Isabel rond. En zo betaalt ze haar lening af die ze samen met 6 andere vrouwen heeft afgesloten. En meer heeft Isabel niet nodig, zegt ze. Ja, ze genoot er wel van om twee dagen met ons een dorpskeuken onveilig te maken om met vrouwengroepen haar kennis en kunde te delen. Toen we na een rit van twee uur in El Llano aankwamen, zei ze dat ze gebroken was. Net alsof ze besprongen was geweest door een twintigjarige jongeman. Isabel is een schat.
Morgen maandag
Gepost op zondag 23 november 2008
door heleen
- Tags:
Omzwervingen |
UNAG |
Het weekend zit er op en ben er zowaar een beetje moe en te content van. ’k Heb zowel virtueel als in ‘t echt pizza gemaakt, ben met mijn nieuwe vrienden gaan luchtdansen en naar een mooie Silvio Rodriguez-cloon gaan luisteren. En vandaag zijn we gaan boerenmarkten met het snoep: twee uur bussen door het stof, maar niks houdt ons tegen – volgende week staan we er weer. Op zaterdag om 9 uur in het park van Ocotal…
Van boer tot boer
Gepost op dinsdag 18 november 2008
door heleen
- Tags:
UNAG |
‘k Heb er in vorige posts misschien al iets over geschreven: het ‘Van Boer tot Boer’-programma op de UNAG. De UNAG heeft zo’n 20 jaar geleden baanbrekend werk verricht in de methodologie van ‘Campesino a Campesino’ (‘Van Boer tot Boer’ in het Spaans). Het is een manier van onderwijs om boeren te laten experimenteren met nieuwe landbouwtechnieken om zo hun land efficiënter te bewerken. Er zijn al honderden boeken over geschreven en aangezien de methode al zo oud is, is ze beproefd in heel Latijns-Amerika.
De sterkte van het hele verhaal is dat de alleswetende landbouwtechnicus met zijn moeilijke woorden en ingewikkelde verhalen volledig naar de achtergrond verschuift en de boer zelf op de voorgrond treedt. Hij of zij gaat op bezoek bij collega’s in andere regio’s en ontvangt op zijn/haar beurt bezoek van ergens anders. Het is in wezen heel simpel, maar het werkt. Het leerproces verloopt van gelijke tot gelijke.
Op dezelfde manier willen we ook de capaciteiten van vrouwengroepen versterken in de droge zone van Nueva Segovia. Overal zijn wel vrouwen te vinden die op een innovatieve manier met voedselverwerking bezig zijn. Die proberen wij te vinden en te overtuigen om met een vrouwengroep in een andere gemeente haar kennis te delen.
Vandaag hadden we Lilian gestrikt die twee soorten gebak maakt: torta borracha (‘zatte taart’ omdat er rum in zit) en bizcocho al revés (‘omgekeerde taart’ omdat ze op het einde ondersteboven wordt gekieperd. Vijftien vrouwen van El Cuyal weten nu wat te doen bij verjaardagen en andere feesten: reclame maken voor hun nieuw gebak en er wat extra centen uit slaan. Je moet het allemaal niet te ver gaan zoeken. De oplossingen liggen in het dorp zelf. Ikzelf stond er bij en keek er naar. En stelde de domme vragen: Hoe? Waarom? Wat als…? Waarom? Waarom? En daarin schuilt de sterkte van Campesino a Campesino: als technicus maak je de uitwisseling mogelijk, je stuurt bij waar nodig, maar Lilian dirigeert.
Zoete suiker
Gepost op zaterdag 15 november 2008
door heleen
- Tags:
UNAG |
In september had ik iets geschreven over het snoep maken bij Claudina. Het plan zat al langer in mijn hoofd om van het suikertrekken hier een filmpje te zetten, en voila: hier is het dan!
Het goedje is bruin omdat we ruwe rietsuiker hebben gebruikt. Dinsdag hebben we het opnieuw geprobeerd met witte suiker en het resultaat was nog spectaculairder, maar mijn camera liet het afweten – volgende keer beter!
De muziek onder het filmpje is ‘Ríe y Llora’ (‘Lach en Huil’) van de in Cuba geboren Celia Cruz. Cruz verwierf wereldfaam als Koningin van de Salsa. Haar liedjes zijn doorspekt met de kreet ‘¡Azúcar!’ (‘Suiker’ in het Spaans). Google Almighty brengt licht in de duisternis over het waarom: Cruz vertelde tijdens concerten vaak een grapje. Ze bestelde ooit eens een Café Cubano in een restaurant in Miami. De ober vroeg haar of ze er suiker bij wenste. Cruz antwoordde hem dat hij als Cubaan hoorde te weten dat je geen Cubaanse koffie drinkt zonder suiker! In de loop der jaren werd het grapje herleid tot de enkele kreet: ‘¡Azúcar!’
Verkiezingskoorts
Gepost op maandag 10 november 2008
door heleen
- Tags:
Actualiteit |
Politiek |
Gisteren was het een grote dag in Nicaragua: gemeenteraadsverkiezingen in het hele land. De koorts begon al eind september en de hele maand oktober was het van het goede teveel. John Lennons Spaanse versie van ‘Give peace a chance’ en de ‘Ode an die Freude’ schalden de voorbije weken iets te veel door de straten. Maar het is voorbij. Vandaag (maandag) werd uitgeroepen tot vrije dag opdat iedereen uitbundig feest zou kunnen vieren. Zonder alcohol, want die wordt buiten de huiskamers niet geschonken. Het feest is een lange optocht van sympathisanten met roodzwarte vlaggen die door de stad trekken op toeterende auto’s, brommers en ringende fietsen…
Legaal
Gepost op woensdag 5 november 2008
door heleen
- Tags:
Thuis |
Ik heb ze eindelijk: mijn verblijfsvergunning. Ik was intussen al bijna twee maanden semi-illegaal in het land. Het is moeilijk geweest en toch ook weer niet. Achteraf gezien, is die hele procedure vrij simpel, als je maar de juiste dingen op het juiste moment weet. In Nicaragua was het probleem dat er twee soorten lijstjes met vereisten zijn: één die op internet is terug te vinden en één die op blaadjes op de immigratiedienst circuleert. Ik heb het spelletje dan maar meegespeeld en gezorgd dat ik alles had (van de twee lijsten) en gisteren mocht ik mij voor het fototoestel van een bitsige ambtenaar zetten. Vanmorgen wenste iedereen mij op de UNAG proficiat. Ik ben een beetje meer Nica.
Couchsurfing
Gepost op zondag 2 november 2008
door heleen
Door de jaren heen heb ik een akelige allergie ontwikkeld voor rugzaktoeristen. Kuddebeesten die met Lonely Planet als bijbel reizen, altijd op zoek naar het allergoedkoopste. Feestparadijzen afschuimend en de eeuwige smalltalk.
Sinds ik hier in mijn veel te grote huis de dagen alleen slijt, ben ik een actieve Couchsurfer geworden. Het concept is simpel: via een website maak je wereldwijd bekend dat je een bank of bed aanbiedt aan reizigers. Het is een win-win-situatie: de reiziger proeft van het leven van ‘gewone’ mensen in hun ‘gewone omgeving’ en ik als gastvrouw krijg reizend en zoekend bezoek.
Het klinkt niet echt logisch dat iemand met een dergelijke hekel aan rugzaktoeristen die mensen juist in huis haalt. Maar daar is een reden voor. Ocotal ligt niet op de zogenaamde ‘gringo’-trail, het platgelopen pad dat loopt van Alaska tot het zuidelijkste puntje van Argentinië. Wie hier voorbij komt, moet dus een goede reden hebben. Ze stranden hier omdat ze de sterretjes à la ‘vaut le détour’ in de wind slaan. Je moet een beetje koppig zijn om in Ocotal terecht te komen.
Het is deze week al druk geweest ten huize Heleen (ik ben dan ook de enige Couchsurfer in de stad, dat helpt). De reizigers zijn ook altijd mensen die een verhaal kwijt moeten kunnen. En dan ben ik een luisterend oor. Ze staan op kruispunten in het leven en zoeken welke richting het nu allemaal uitmoet. En dan vind ik er wel gelijkgestemde zielen tussen. Heb de voorbije week al meer over de Verenigde Staten geleerd dan de honderden verkiezingsanalyses in de kranten.
Duimen voor dinsdag...
Allerheiligen
Gepost op zaterdag 1 november 2008
door heleen
- Tags:
Omzwervingen |
Vandaag was het Allerheiligen. In tegenstelling tot landen als Guatemala en Mexico viert men het feest in Nicaragua vrij ingetogen. Het uitzinnige om doden te herdenken is hier onbestaand. Ik had bezoek dit weekend en zo zijn we op het kerkhof van Ocotal gaan ronddolen.
Zerken met witte badkamertegels werden afgeschrobd, jongetjes met schoffels boden hun diensten aan om de graven die geen zerk hebben te ontdoen van al het onkruid. Links en rechts sticht men een brandje met het afval. Gekleurde isomobolletjes worden uitgestrooid over de graven. Lege colaflessen worden met bloemen gevuld. Papieren bloemenkransen worden over de kruisen gehangen. En kleur, overal kleur. En hier en daar wat verdriet.
Wel en wee van mij.
Wonen en werk in Ocotal, in het noorden van Nicaragua.
