|
Home
> Archief
Archief
- September 2008
Recordoogsten in Nicaragua dankzij hoge voedselprijzen
Gepost op vrijdag 26 september 2008
door heleen
- Tags:
Actualiteit |
UNAG |
Hoe vergaat het de Nicaraguaanse campesino in tijden van uit de pan swingende voedselprijzen? Lees er meer over op Wim zijn journalistieke website.
Solidaire economie: dit is andere koek
Gepost op maandag 22 september 2008
door heleen
- Tags:
Eten en drinken |
UNAG |
“We helpen elkaar waar en wanneer we kunnen. Sinds 2005 is onze bakkerij er alleen maar op vooruit gegaan.” Aan het woord is María Luisa, de moederkloek van de familie Mendoza en drijvende kracht achter het bakkerijtje in Posa Galana, een dorpje in de noordelijke bergen in Nicaragua. Samen met haar zoon, enkele dochters en de kleinkinderen, bakt María Luisa zes dagen op zeven koekjes.
“Schoorvoetend zijn we koekjes beginnen verkopen, vertelt dochter María Isabel, “Ik herinner me nog dat er mensen langs kwamen en vroegen wat we verkochten. Met rode wangen haalden we een mand koekjes te voorschijn en boden ze te koop aan. Op drie dagen hadden we slechts voor 5 córdobas verkocht (amper 17 eurocent).” Langzaam maar zeker leerden ze hoe ze hun producten aan de man en vrouw konden brengen. Lepe marketingjongens kunnen er een punt aan zuigen.
Verkopen doen ze in hun kleine kiosk langs een landweg waar vier keer per dag een openbare bus passeert. De bus vertrekt in de provinciehoofdplaats en doet er bijna vier uur over om op zijn bestemming te geraken. Puffend trekt hij zich aan iedere helling op en van tijd tot tijd moet zijn motor gekoeld worden. “Eerst zetten we een vat water buiten”, vertelt zoon Jaime. “En tot onze verwondering hielden de bussen steeds vaker halt om af te koelen. De chauffeur, zijn helper en de passagiers stapten uit. En ze kochten onze koekjes. Nu serveren we ook koffie en bieden we gratis een glas water aan. Op de verkoop van die koffie verdienen we niet veel, maar dat maakt deel uit van onze strategie: wie hier even verpoost met een koffietje, koopt er al snel koekjes bij. Voor het buspersoneel zijn onze producten gratis, dat spreekt vanzelf.”
De familie Mendoza mag trots zijn op haar geoliede machine. Ze maken drie soorten koekjes op basis van maïs en kaas: rosquillas, hojaldras en quesadillas. Daarnaast maken ze ook broodjes en koekjes op basis van tarwebloem, maar aangezien de prijzen voor die bloem vandaag de dag erg hoog zijn, is die productie wat getemperd. De familie is indertijd met eigen middelen begonnen. Ieder lid stortte maandelijks 10 córdobas (35 eurocent) in de gemeenschappelijke kas en daarmee werden de eerste ingrediënten gekocht. De aanvankelijk kleine productie is stap voor stap toegenomen. In 2007 hadden ze een koekjesomzet van meer dan 4000 euro! Met eigen middelen installeerden ze dan ook een betere oven en dankzij de steun van de UNAG hebben ze er een zinken dak op kunnen bouwen. Dat zinken dak is nodig om de aarden oven te beschermen tegen de hevige regens.
In tegenstelling tot vele andere kleine bedrijfjes, slaagt de familie Mendoza er in om pais en vree te bewaren wanneer de winsten moeten verdeeld worden. María Luisa’s echtgenoot staat aan het vuur en krijgt een eerlijk dagloon. Er bestaat een beurtrol voor het bakken: Als Loly vandaag verantwoordelijk is voor het koekjesmaken, dan komt de rest van de familie helpen, maar de opbrengst van de verkoop van de productie komt enkel aan Loly toe. De hele zaak staat of valt dus met de solidariteit in de familie.
De solidariteit overstijgt ook de familiegrenzen. Twee keer per week reist Jaime naar de provinciehoofdplaats om er kaas van de UNAG te kopen. Die kaas is gemaakt in een coöperatieve die melkboeren technische bijstand en een eerlijke prijs biedt. De maïs wordt aan andere boeren in het dorp gekocht, want de familie is volledig afgestapt van de maïs- en bonenteelt. Dankzij de vormingen en de technische bijstand van de UNAG zijn ze er in geslaagd om met organische mest een groot gamma fruit en groenten te kweken in hun patiotuin. Die vruchten verkopen ze ook in hun kiosk. “Akkerbouw is pure loterij. Je investeert veel, maar bij slechte weersomstandigheden maak je verlies.”
Sinds september hebben ze hun kiosk vernieuwd en zijn ze van plan om meer producten aan te bieden: boeren uit het dorp kunnen er een plaatsje krijgen om er hun verse groenten te verkopen. Basisproducten zoals suiker en granen zullen er aan eerlijke prijzen verkocht worden. Met een paar stoelen en tafeltjes willen ze zich wagen aan een restaurantexperiment. Het idee heeft alles in zich om ook een succes te worden...
Las Peñitas
Gepost op dinsdag 16 september 2008
door heleen
- Tags:
Omzwervingen |
Verlengd weekend. Gedaan wat ik in eeuwen niet meer gedaan had. Naar het strand geweest, langs de zee (de Stille Oceaan!) gewandeld en een boekje gelezen. Gevoeld dat het goed was.
Brakzand (arena salada?)
Gepost op dinsdag 16 september 2008
door heleen
- Tags:
Actualiteit |
 Wim heeft iets leuks geschreven over een oude knarrende Nederlandse boot die een nieuw leven begint op een Nicaraguaans zoetwatermeer. Lees het volledige artikel hier.
Over ananas, schimmels en vlekken
Gepost op woensdag 10 september 2008
door heleen
- Tags:
UNAG |
Sinds september begonnen is, begint het werk op de UNAG meer en meer zichtbaarheid te krijgen. De voorbije maanden werden vooral gespendeerd met uitpluizen en –vlooien hoe je in een landbouwfabriek, confituur en snoep kunt maken (en dit zonder centen – je mag alleen je creativiteit gebruiken!)
Gisteren en vandaag zijn we – toegegeven, door enkele slimme strategische zetten – erin geslaagd een uitwisseling tussen vrouwengroepen van de UNAG en een andere organisatie uit een ander departement te organiseren.
We gingen ervaringen uitwisselen met een boerengroep (die tot schande van onze eigenste deelnemers slechts één vrouw in het beheerscomité hadden zitten) die de oogst van een paar hectare ananas omtovert tot ananasconfituur.
Een uitwisseling zonder praktisch geklungel, is een goede didacticus onwaardig. Met messen en potten deden we de ontvangende groep na en maakten we ons het procédé van ananasconfituur meester (interessant tot het moment waarop de technicus van de ontvangende organisatie doodleuk voortoonde hoe je bewaarmiddel in de confituur moet doen: “het maakt niet zoveel uit, men neme een mespuntje en men kappe het er in” – zonder ook maar iets uit te rekenen in welke concentratie dat spul in die confituur moet...)
Als toetje (ongelofelijk populair bij onze vrouwen) maakten we ook nog een zalf en een zeep op basis van geneeskrachtige kruiden. Daar moeten we verder in gaan: niemand in de regio koopt hier confituur, maar iedereen zoekt wel naar oplossingen om die vervelende huidschimmels in dit tropenland de baas te kunnen...
Suikerwerk
Gepost op dinsdag 9 september 2008
door heleen
- Tags:
Eten en drinken |
Omzwervingen |
UNAG |
 Het is niet al wandelend plezier dat in het weekend de klok slaat. Soms wordt het aangename aan het nuttige gekoppeld. Dit weekend bijvoorbeeld:
Op de UNAG ondersteun ik de ideeën om landbouwproducten te verwerken. Na wat onderzoekswerk over wat de mogelijkheden zijn, komt daar de snoepjesstrategie boven. Snoepjes zijn populair (iedereen snakt wel eens naar een zoetigheidje), ze bewaren makkelijk (grote hoeveelheid suiker) en ze kunnen in kleine hoeveelheden verkocht worden (letterlijk: per stuk) en liggen dus in het bereik van de consument met kleine koopkracht. Want we houden altijd in het achterhoofd dat we producten van lokale komaf willen maken en die ook lokaal willen verkopen.
In het verleden is tot in den treure de confituur- en wijnstrategie toegepast geweest. Maar hier in Centraal-Amerika is er helemaal geen brood- of wijncultuur wat tot marginale succesjes geleid heeft.
Waar ik naartoe wil: zaterdag ben ik mij gaan bijscholen bij de mama van een collega van mij, die sinds mensenheugenis snoepjes maakt. Haar 10 kinderen zijn er mee opgegroeid, maar nu is ze te oud om die nog regelmatig te maken. Ze is zelfs veel recepten gewoon al vergeten. Eergisteren heb ik dus van Claudina geleerd hoe je snoepjes van appelsienschil kunt maken en heb ik voor het eerst in mijn leven “suiker getrokken”. Eerlijk waar, het is fijn om snoepmaker te zijn...
Vlinderwandeling van San Fabian naar Mozonte
Gepost op vrijdag 5 september 2008
- Tags:
Omzwervingen |
Je herinnert je waarschijnlijk nog dat het ons niet gelukt is de juiste weg te vinden in Dipilto enkele weken geleden. Wel, toen vertelde iemand ons dat we het eens vanuit San Fabian moesten proberen, een paar kilometer ten zuiden van het dorpje Dipilto. Zo gezegd zo gedaan.
We hadden geluk eerst de eigenaar van de hacienda San Fabian tegen het lijf te lopen. Er is inderdaad een pad, maar het is smal, moeilijk te vinden, en je moet de juiste zijwegen kunnen nemen. De vriendelijke man die blijkbaar ooit op de Brusselse Grande Place gestaan heeft, tekende er voor ons zelfs een kaartje bij.
Zoals op elke wandeling staken we ook weer rivieren over, hier eerst de Río Mozonte. Het had redelijk geregend de laatste dagen dus de stroming was stevig.
Dankzij het plannetje vonden we de weg makkelijk: het was een pad dat door valleitjes heen slingerde, op en neer, langs velden, door bos en langs kleine beekjes. Een heel mooi pad. In tegenstelling tot enkele weken geleden moesten we niet op en over de hoge bergtoppen, maar bleven we kronkelend door de valleien gaan.
Grote blauwe vlinders vergezelden ons van begin tot eind. We hebben geen foto van de prachtige blauwe kleur, want als ze gingen zitten deden ze hun vleugels dicht en zagen ze er saai grijsbruin uit. Maar een koppel parende monarchvlinders liet zich wel gewillig fotograferen!
En toen begon het te druppelen. En even later begon het nog harder te regenen. Echt te gieten. Niet erg, ware Heleen haar regenjas niet “vergeten”. Gelukkig koelt het hier niet sterk af als het regent. Soepkiekensgewijs werd er afgedropen naar de bushalte. En de bus kwam...
| 
