Home > Archief

Archief - Augustus 2008

Door de Río Coco

Gepost op woensdag 27 augustus 2008 - Tags: Omzwervingen |

Vorige zondag maakten we een erg gewaagde uitstap: het doel was om in Ocotal, aan de brug over de Río Coco (langste rivier van Midden-Amerika) de bergen van Mozonte in te trekken om er aan de andere kant terug uit te komen en daar de rivier te doorwaden en door te lopen tot de weg om dan de bus terug naar huis te nemen. Probleem: we wisten niet hoe ver het zou zijn. Tweede probleem: in het regenseizoen staat de Río Coco soms zo hoog dat het gevaarlijk is hem over te steken.

Nu ja, de verleiding was te groot en dus togen we op pad. In het dorpje Zapote werden we getrakteerd op een fenomenaal uitzicht over Ocotal en omstreken. Vier roofvogels cirkelden rond de hoge toppen.

De weg bleef maar klimmen, en de zon scheen. In El Cuyal bezochten we een kennis van Heleen, en nam Wim foto’s van cactusvruchten. De oorspronkelijk geplande weg bleek veel te ver om - we hadden er al vier uur opzitten – maar er bleek een binnenweg te bestaan!

Van El Cuyal daalden we af via El Cacao tot in San Antonio, aan de oever van de Río Coco. De stroom was erg breed, maar kwam nog niet tot aan onze knieën.

Het was ondertussen vijf uur ’s avonds en we moesten nog minstens een uur lopen, door de heuvels van Las Cruces, om de bushalte te bereiken. Na tien uur wandelen begon het dan nog te regenen ook, maar we waren er geraakt: 15 minuten voor de laatste bus ons oppikte…

De weg kwijt in Dipilto

Gepost op dinsdag 26 augustus 2008 - Tags: Omzwervingen |

Dit had je nog van ons te goed: onze wandeling van vorige week. Overmoedig trokken we wat verder naar het noorden, naar Dipilto, waar de bergen hoger, de dalen dieper en de koffietjes lekkerder zijn. De vegetatie bestaat er bijna volledig uit dennen.

Ons opzet was om vanuit Dipilto door een stuk ruig en onbewoond gebied te trekken tot aan Mozonte, een dorp dichter bij Ocotal. Volgens ons kaartmateriaal was er een weg en zouden we kunnen doorsteken. Jammer maar helaas, in werkelijkheid vonden we geen enkele begaanbare weg. Achteraf hoorden we van een boer uit Dipilto dat we er langs deze kant niet konden geraken. Terug naar Dipilto dus.

Dat was niet erg, want de adembenemende vergezichten maakten de wandeling meer dan de moeite waard. Vroeger dan voorzien terug in bedevaartsoord Dipilto, kon er nog even een bezoekje aan de Maagd van de Steen (Virgen de la Piedra) bij.

Fruta bomba en kakapoesie

Gepost op zaterdag 23 augustus 2008 door heleen - Tags: Eten en drinken |

De laatste tijd gaan onze avondjes en halve weekendjes op in het “snoepjes maken” (jawel, een Neirynck komt vroeg of laat ooit wel daar terecht). Met de meest uiteenlopende technieken toveren we fruit om in heerlijke (zelf getest!) snoepjes. Vandaag maakten we gekonfijte papaja. In Cuba hebben ze de vrucht daar ‘fruta bomba’ (‘bomfruit’) gedoopt, doelend op de weelderige vormen van sommige vrouwenborsten. Ergens vorige week, maakten we snoepjes van tamarindevruchten. Op de Nederlandse Antillen spreekt men van ‘kakapoesie’ (de sappige vertaling wordt aan de lezer overgelaten), omdat het vruchtje inderdaad een beetje lijkt op ‘kakapoesie’. De snoepjes echter zijn om er duimen en vingers bij af te likken...

Hier woon ik...

Gepost op vrijdag 22 augustus 2008 - Tags: Ocotal | Thuis |

In het kleine stadje Ocotal, midden in de bergen van Nueva Segovia.

Mamón

Gepost op dinsdag 19 augustus 2008 - Tags: Eten en drinken |

In de rubriek ‘fruit uit Nicaragua’ vandaag op het menu: mamón (mamoncillo in het Engels).

Een kleine lycheeachtige vrucht uit een grote boom, die in bundeltjes verkocht wordt.

Mamón komt voor in heel tropisch Amerika en ook op de Caraïben.

In Jamaïca wordt er verteld dat meisjes leren kussen door het zoete vruchtvlees van mamones te eten. Hoe jongens dan leren kussen weten we niet…

Touwpomp in Nicaragua

Gepost op zaterdag 16 augustus 2008 - Tags: Omzwervingen |

In Burkina Faso ben ik met Ocades veel bezig geweest met de touwpomp (zie fotoreeks). Ook daar wisten we al dat de touwpomp eigenlijk uit Nicaragua kwam. Vorige zondag kwamen we enkele bombas de mecate tegen op onze wandeling van San Pedro naar Ciudad Antigua. Tijd om te testen en te vergelijken!

Het eerste verschil dat opvalt, is de hoogte van de pomp en de put. In Burkina hadden we touwpompen geïnstalleerd op bestaande putten met wanden van 1 meter hoog (voor veiligheid bij open putten). Hier was de put slechts 20 à 30 cm hoog. Daardoor komt de pomp veel lager en is het heel wat makkelijker pompen.

In Burkina hadden we er ook voor gekozen de pomp volledig af te sluiten. Hier is er minder stof, dus minder nood aan afscherming. De buis waar het water uitkomt wijst naar de andere kant, en de plastieken hulzen lijken van betere kwaliteit, maar voor de rest is alles hetzelfde.

Duizenden Nicaraguanen op straat na brand op volksmarkt

Gepost op woensdag 13 augustus 2008 - Tags: Actualiteit |

Een hevige brand op de markt Mercado Oriental in de Nicaraguaanse hoofdstad Managua vernielt 1502 kramen en veroorzaakt voor miljoenen euro’s aan materiële schade. De brand komt niet als een verrassing: door de ongebreidelde wildgroei had de ramp veel groter kunnen zijn…

Lees meer.

Op naar oude stad

Gepost op maandag 11 augustus 2008 door heleen - Tags: Omzwervingen |

Gisteren met een zak boterhammen met kaas en – achteraf gezien – veel te weinig water, gaan wandelen. Geen grootse dingen meegemaakt, geen slangen en geen gevaarlijke mannen tegengekomen. Wel lopen vloeken wanneer de helling omhoog weer eens te steil was, maar dat al snel weer vergeten wanneer je boven staat en zuchtend het landschap aan je voeten mag aanschouwen. We liepen rond in de buurt van Ciudad Antigua, ofte ‘Oude Stad’. Toen het indertijd door Spaanse kolonisten gesticht werd (1611) heette het nog ‘Nieuwe Stad’ (Nueva Ciudad)…

Toen we bijna ons doel bereikten, hadden de wandelgoden nog een afsluiter van formaat voor ons in petto: het water in de rivier stond vrij hoog en we moesten er te voet door. Veel plezanter dan het paard dat taxi speelt tussen linker- en rechteroever.

Het stadje heeft het in zijn lange geschiedenis hard te verduren gehad: menig piraat is hier komen plunderen en tijdens de jaren ’80 was het een bloedig strijdtoneel in de oorlog tussen de Contra en de Sandinisten. (de kerk is echt Spaans en heeft het allemaal overleefd...)

Bier uit Nicaragua

Gepost op vrijdag 8 augustus 2008 - Tags: Eten en drinken |

Ja hoor, in Nicaragua wordt er ook bier gedronken. De alcoholconsumptie (herrekend naar liters pure alcohol) ligt er niet erg hoog, slechts 2,48 liter per persoon per jaar, dat is nog niet de helft van het overwegend islamitische Burkina Faso (5,01 liter), en minder dan een kwart van de Belgische consumptie (10,64 liter).

Hoewel in Nicaragua vooral sterke drank gedronken wordt, heeft ons nieuwe thuisland toch drie eigen biersoorten, of beter gezegd, drie merken pilsbier type Amerikaanse lager. Smakeloos slap gerstenat, met andere woorden. Dat geldt zeker voor Toña en Premium. Victoria is iets pittiger en draagt dan ook onze voorkeur weg.

Bescheiden Olympische ambitie

Gepost op vrijdag 8 augustus 2008 - Tags: Actualiteit |

"Een medaille halen? Een onmogelijke droom." De Nicaraguaanse kranten zijn niet erg optimistisch over de kansen van ’s lands zes atleten die aan de Spelen zullen deelnemen, in atletiek, zwemmen en gewichtheffen. De olijke Nicaraguaanse delegatie is overigens als allerlaatste in Peking toegekomen, net voor het begin van de Spelen.

8 - 8 - 8

Gepost op vrijdag 8 augustus 2008 door heleen - Tags: Eten en drinken | Thuis |

Het moest er ooit van komen: 29 worden op 8 - 8 - 8. Het feest werd ’s middags gevierd met echte vleesloze ’nacatamales’.

Nacatamales in Midden-Amerika zijn wat de ‘broodjes’ bij ons zijn: een makkelijke hap die bovendien lekker is en in veel variaties bestaat. In Nicaragua is het een typisch gerecht voor in het weekend. Men bereidde een papje van maïsbloem en varkensvet en men legt het op een bananenblad. Men proppe er een beetje rijst en aardappelen in (of vlees…) en men dekt af met munt, tomaat, chili (en hier is de creativiteit van de kok de enige beperking). Men plooie het pakje dicht en men knope het toe met vezels van hetzelfde bananenblad. Vier uur laten koken en het is klaar!

Regenwandeling

Gepost op maandag 4 augustus 2008 - Tags: Ocotal | Omzwervingen |

Van 15 juli tot 15 augustus beleeft Nicaragua zijn jaarlijkse hittegolf, een warmere en drogere periode midden in het regenseizoen. Dat het toch kan regenen, hebben we ook gisteren gemerkt, tijdens een bergwandeling in de buurt van Ocotal.

Toiletoverpeinzingen

Gepost op maandag 4 augustus 2008 - Tags: Thuis |

Als je ergens nog veilig dacht te zijn voor de aanvallen van de decadente consumptiemaatschappij, dan was dat toch op het kleine kamertje thuis. Dat dacht ik ook toen ik daarnet mijn toevlucht nam tot deze laatste baken van ongereptheid en opgelucht op de pot ging zitten. Met een zucht liet ik de verdedigingslinie zakken, voelde me vrij en open, ver weg van alle commercieel geweld.

Ik was helemaal tot rust gekomen toen ik het pak toiletpapier zag staan: vier rollen extrazacht dubbelzijdig papier in een flashy plastic verpakking met een wanstaltige puppy erop. Als er nu één associatie is die ik niet zou maken, dan toch wel een schoothondje met het afvegen van je billen. Alhoewel, juist gebruikte ik nog toiletpapier om de uitwerpselen van de waakhond van onze huisbaas op te ruimen. Ik kan je verzekeren, dat is een allesbehalve positieve ervaring waaraan ik niet herinnerd wil worden als ik voor de winkelrekken sta om de moeilijke keuze tussen de drieëndertig merken en soorten wc-papier te maken.

Opvallend hoeveel toiletpapier met de afbeelding van een hondje kopers willen lokken. Misschien staat daarom het toiletpapier naast de rayon hondenvoeding in onze supermarkt. Maar waarom een hondje? Ik maakte even een marketingoefening: met welk ander dier op de verpakking zou toiletpapier beter kunnen verkopen? Een poes heeft te scherpe klauwen, een kip een te harde snavel. Een olifant is dan weer te groot, een varken te vies, een schaap te wollig en een goudvis te nat.

Nee, die marketingjongens hebben het goed gezien: een puppy is misschien het beste beestje dat je op je toiletpapierverpakking kan hebben. Toch blijf ik het vreemd vinden om je de zachtheid van een hondenvelletje in te beelden op het moment dat je toiletpapier hanteert.

Als ik verder op de verpakking kijk, zie ik dat er ook Aloë vera in het toiletpapier zit. Aloë vera? Ik dacht dat dat een magisch middel was in shampoos en rimpelcrèmes of een geneeskrachtige kruidenthee, maar waarom moet er Aloë vera in toiletpapier zitten? Voor ongekende balsemende effecten na de ontlasting? Of verkoopt dat gewoon beter, toiletpapier met Aloë vera?

Zuchtend draai ik het pak om – heeft de wereld werkelijk nood aan toiletpapier met Aloë vera? Dan valt mijn oog op een andere boodschap: “Het parfum zit in het rolletje, niet in het papier.” Ongelovig ruik ik aan de rol. Dan aan het papier. Het is niet gelogen – het kartonnen rolletje het een frisse geur. Is dat dan die Aloë vera?

Maar parfum? In toiletpapier? Dat lijkt al wat meer logisch, toiletten associeer je met stank, dus toiletpapier met parfum moet wel beter zijn, toch voor de verkoop. Hoewel, met een beetje gezond verstand weet je dat het ondoenbaar is toiletgeurtjes te bekampen met een welriekend rolletje, hoeveel Aloë vera er ook moge inzitten.

Ik word er bijna moedeloos van, maar het ergste moet nog komen. Naast reclame voor vochtige doekjes – te gebruiken na het vegen met ordinair toiletpapier – en de nieuwe, nog zachtere drielagige versie van het puppypapier, lees ik nog een dwingende aanwijzing.

Het toiletpapier dat zich in ons kleine kamertje heeft geïnstalleerd probeert ons op te leggen hoeveel strookjes we mogen gebruiken. “Het nieuwe ontwerp leert je waar je moet scheuren zodat je weet hoeveel papier je moet gebruiken.”

Dat is echt de druppel. Nu verliezen we alle vrijheid die ons laatste toevluchtsoord ons nog bood. We mogen zelfs niet meer kiezen hoeveel toiletpapier we zelf nodig achten. Nee, ons toiletpapier weet het beter, ongeacht de aard van onze boodschap: vier strookjes, af te scheuren voor het tekeningetje met de hondjes…

Plots voel ik me niet meer lekker, scheur zonder te kijken en zonder me iets aan te trekken van deze vingerwijzingen een willekeurige hoeveelheid toiletpapier af om toch maar zo snel mogelijk dit benauwend kot te verlaten. Naar buiten, de vrijheid in.

Wel en wee van mij.

Wonen en werk in Ocotal, in het noorden van Nicaragua.

Een poging om
te delen...