|
Home
> Archief
Archief
- Juli 2008
Dakwerken
Gepost op donderdag 31 juli 2008
- Tags:
Thuis |
Het dak van ons huisje bestaat gewoon uit houten balken met pannen erop. Dat is frisser dan een dak van zinken platen, maar er komt wel heel wat stof naar binnen, en als het hard regent, zitten we met lekken hier en daar.
Daarom heeft de huisbaas een investering gedaan: hij laat zinken platen leggen, onder de dakpannen, en combineert zo de voordelen van de twee.
Nicaraguaanse presidentsvrouw drinkt… Perrier
Gepost op donderdag 31 juli 2008
- Tags:
Politiek |
“Ze kleedt zich als hippie, maar leeft als een koningin. Ze praat over socialisme, maar ze consumeert als een kapitalist, ” schrijft de Nicaraguaanse krant La Prensa over Rosario Murillo, vrouw van Sandinistisch president Daniel Ortega.
Rosario blijkt enkel nog mineraalwater van het merk Perrier te drinken. Een liter van dat water kost meer dan de twee dollar waar dagelijks drie kwart van de bevolking van moet rondkomen…
Zondagse uitstap naar Macuelizo
Gepost op maandag 28 juli 2008
- Tags:
Omzwervingen |
Op de Burkinese pannenkoek was het te heet om tijdens het weekeinde veel buiten te komen. Er was bovendien weinig bezienswaardigs én vlot te bereiken in de buurt van Ouahigouya, en dus beperkten onze uitstapjes zich tot schaarse revitalisatieweekends in de hoofdstad. Hoe anders is het in Nicaragua! We zitten hier midden in de bergen, het klimaat is aangenaam, openbaar vervoer is makkelijk en vrij stipt – bussen hebben zelfs de neiging te vroeg te vertrekken!
Dus op zondagochtend namen Heleen en Wim het busje naar het zeventien kilometer verder gelegen Macuelizo, een klein bergdorpje. Het afgeladen voertuig trok zich naar boven op de steile hellingen, waagde zich over smalle bruggetjes die er niet erg stevig uitzagen en bracht ons samen met een verzameling boeren veilig tot op eindbestemming. We doorwaadden de rivier Río Macuelizo die gelukkig niet te hoog stond en onder een hete zon stapten we dapper richting Ococona en Santa María.
Na een uurtje kwamen we aan in Posa Galana bij Jaime, kennis van Heleen en exemplarische promotor van UNAG, de organisatie van kleine en middelgrote boeren waar Heleen voor werkt. Jaime heeft een kleine cafetín aan de kant van de weg, een kraampje waar hij koffie verkoopt, met koekjes als rosquillas, hojaldras en quesadillos. Toen we na de koffie overwogen verder te lopen richting het volgende dorp, stelde Jaime voor ons mee op sleeptouw te nemen, de bergen in. Een aanbod dat we niet konden afslaan. Samen met twee jongetjes klommen we via smalle paadjes tussen de naaldbomen naar de heuveltoppen.
Jaime toonde ons met zijn bijl welk hout waarvoor kan dienen en wees geneeskrachtige planten aan. Hij liet ons proeven welke vruchten nu rijp waren en bracht ons tot bij de bronnen die de gemeenschap het hele jaar door van water voorzien.
De afdaling was een eindeloze klautertocht over de stenen waartussen het bronriviertje met watervalletjes en stroomversnellingen naar beneden klatert.
Trots toonde Jaime nog zijn tuin: een modelvoorbeeld van gediversifieerde groenten- en fruitproductie met een optimaal gebruik van water, schaduw en licht.
Bijna terug in Macuelizo picknickten we bij de gelijknamige rivier, in afwachting van de bus die, zoals gewoonlijk, tien minuten te vroeg vertrok.
Luchtaanval
Gepost op donderdag 24 juli 2008
- Tags:
Geschiedenis |
Ocotal |
Ons stadje Ocotal heeft de weinig benijdenswaardige eer de eerste stad ooit te zijn waarop een luchtbombardement werd uitgevoerd. Dat gebeurde op het eind van de jaren twintig van vorige eeuw, toen generaal Augusto Sandino, later het grote voorbeeld voor de Sandinisten, voor een landhervorming en tegen de Amerikaanse bezetting van het land vocht.
In juli 1927 verwierp Sandino een ultimatum om de wapens neer te leggen, en op 16 juli - midden in de nacht - viel hij de Amerikaanse legerbasis in Ocotal aan, het huidige Casa de cultura (zie foto) dat zijn naam draagt. Om 14.35uur stuurde het Amerikaanse leger echter vijf tweedekkers die de stad gedurende een uur met meer dan 300 fragmentatiebommen bestookten. Sandino moest zijn aanval staken en zag zich gedwongen in de toekomst minder directe confrontaties aan te gaan. Met succes voerde hij een guerrillaoorlog die in 1933 leidde tot het einde van de militaire aanwezigheid van de VS in Nicaragua.
Middagmaal
Gepost op woensdag 23 juli 2008
- Tags:
Eten en drinken |
Ocotal |
Elke middag eten we in een restaurantje – comedor – in het centrum van Ocotal. Het is een soort buffet waarbij je allerlei lekkernijen op je bordje krijgt (rijst, rode bonen, gebakken banaan, guacamole, salade en meer zulks), samen met een vers vruchtensapje. Eten doe je bij voorkeur op de binnenplaats onder de kleurrijke parasols en de mangoboom. Smakelijk!
Eindelijk thuis
Gepost op zaterdag 19 juli 2008
- Tags:
Vertrek |
Vrijdagavond, 18 juli 2008 bereidt Managua zich voor om feest te vieren. Na lang wachten komt Wim eindelijk aan in de Nicaraguaanse hoofdstad. Vuurwerk wordt afgestoken, de vlaggen hangen uit, de verlichtingspalen zijn roodzwart geschilderd.
Roodzwart? Ja, want dat zijn de kleuren van het Sandinistisch front, de partij van president Daniel Ortega. Zijn land herdenkt elk jaar de ’19 de julio’, de dag waarop 29 jaar geleden – in 1979 dus – de burgeroorlog gewonnen werd en de revolutionaire rebellen hun intrede deden in de hoofdstad Managua. Dictator Anastasio Somoza was enkele dagen eerder al het land moeten uitvluchten. De overwinning luidde een nieuw tijdperk in, de Sandinistische revolutie zag het levenslicht.
In het linkse bastion Ocotal, een klein stadje ergens in de bergen in het noorden, zijn op zaterdag alle bussen opgevorderd voor de mars in de hoofdstad. En juist op de dag dat Heleen naar de hoofdstad wou om haar langverwachte op te gaan halen… Geen bussen naar Managua. Met veel moeite houdt Heleen een andere bus tegen, eentje die van Jalapa komt en ook naar de hoofdstad gaat. Of ze toch niet mee mag?
Met wat vertraging komt Heleen gelukkig toch in de hoofdstad aan waar Wim op haar wacht. Graag laten we de feestende hoofdstad zo snel mogelijk achter zich om in het rustige Ocotal op adem te komen. Maar er zijn nog steeds geen bussen… Op grote reclamepanelen lacht Daniel Ortega ons tegemoet. Het volk regeert. De regering betaalt. En de zon schijnt.
De bus naar Estelí rijdt door groene heuvels onder dreigende regenwolken. Zo stranden we op 70 kilometer van Ocotal. En nu? Onderhandelen met taxichauffeurs. Even later brengt een snelle taxi ons over een kronkelende asfaltweg tussen scherpe bergen door. Tot de hemel opklaart en we bij een streepje zon het kleine stadje Ocotal in de diepte zien liggen.
Als we de kolkende rivier Río Coco oversteken komen we aan in het bergstadje. Heleen gidst de taxi door het dambord van smalle geplaveide straten met lage huizen geschilderd in kleurig oranje, blauw en geel. Even later staan we voor ons nieuwe huisje met zijn groene binnenplaats vol bomen, planten en bloemen. De huisbaas heeft aan onze gevel ook een roodzwarte vlag uitgehangen. Hier begint dus ons nieuw leven. Welkom thuis!
| 
