|
Home
> Archief
Archief
- Mei 2008
Tussen drie werelden
Gepost op dinsdag 20 mei 2008
- Tags:
Vertrek |
Het nieuwe is er alweer vanaf: de kleuren en geuren van Heleens nieuwe land voelen al vertrouwd aan. Al bijna zes weken is ze nu in Nicaragua en tot dusver kon ze het laten om iets van haar te laten horen. Tot nu. Niet dat er al zoveel spannends gebeurd is, neen, gewoon laten weten dat Burkina Faso nu echt (voorlopig) gedaan is, en dat het nieuwe nieuws uit Nicaragua komt.
Wim doet weer tegendraads en hij brengt nog oud nieuws uit Burkina Faso. Sinds zaterdag 17 mei staat hij terug in België, bibberend maar met beide voeten op de grond. Meer dan twee maanden heeft hij in Burkina Faso de hitte getrotseerd om op de regens te wachten. Twee maanden van uienoogsten, stenen dijkjes, opdrogende waterputten, uienconfituur, tomatenketchup en vormingen over monitoring en data-analyses. Ondertussen schiet de aardappelprijs de hoogte in en smijten ze je met mango’s om de oren. Met pijn in het hart moet Wim nu ook het Burkinahoofdstuk afsluiten, de knop omdraaien en langzaam Latino worden.
Heleen heeft haar eerste integratiepogingen achter de rug. Ze eet bonen, heeft een voorraad verse room in de koelkast staan die ze overal opsmeert en ze kijkt met Carolina – haar buurvrouw – naar Zuid-Amerikaanse soaps. In Burkina waren die ook al hyperpopulair, maar zo ver is onze integratie ginds nooit geraakt. Nu moet ze de koe bij de horens vatten, dacht ze, en schoof bij voor een avondje ’Pasión’ en ’Vuur dat door de aderen stroomt’. Dode liefdes, jaloerse liefdes, grote liefdes, oude liefdes,…: het passeert allemaal de revue. Carolina begrijpt nog altijd niet goed hoe het komt dat ze al die tv- en filmsterren niet kent. Die soaps zijn toch universeel?
Heleen huurt een kamer bij Doña Marta in afwachting van een definitief huis. Het is fijn in een familie te leven, want ze is hier anders toch moederziel alleen. Wat de pot ook schaft, ze moet het proeven. Ze kan er ook terecht met al haar waarom-vragen: de komende jaren zal ze veel met verwerking van landbouwproducten bezig zijn en Doña Marta is een rijke bron om haar op weg te zetten in de Nicaraguaanse voedselwereld. Alhoewel, vorige week zondag had ze lekkere pannenkoeken gebakken en Heleen vroeg haar wat haar geheim was. De schouders ophalend liep ze naar de vuilnisbak en viste er een lege verpakking ’Instant Pancakes’-poeder uit. En het was niet de laatste keer dat Heleens romantische idee van het culinaire erfgoed aan diggelen werd geprikt.
Wat haar taak hier zal zijn, wordt met de dag duidelijker: ze staat onder de hoede van Don Emilio, de goede herder die de provinciale afdeling van UNAG runt. UNAG is in ruime zin te vergelijken met de Boerenbond van bij ons, alhoewel hier de kleine en middelmatige boer de raison d’être van de organisatie zijn. Het noorden van het land is een politiek vergeten regio, en het is er armoe troef. Daarnaast worden de droogteperiodes jaar na jaar langer. Water is hier dan ook een groot probleem. Heleens bescheiden rol bestaat er in om de technische ploegen bij te staan bij verwerkingsprojecten. Vele projecten willen iets doen met verwerking van landbouwproducten, maar al te vaak zonder succes. En daar moeten we dus samen verandering aan brengen.
Wim hoopt Heleen eind juni in Nicaragua te vervoegen. In België is hij bereikbaar op zijn gsm 0486 72 58 87. Binnenkort zullen onze Nicaraguaanse avonturen ook websitegewijs te volgen zijn. We houden jullie op de hoogte!
heleen en wim
Land van melk en honing
Gepost op zondag 18 mei 2008
door heleen
Mijn lief en wapenbroeder is sinds gisteren terug in belgenland. Met wat vertraging want hij had zijn aansluiting in Casablanca gemist (wat klinkt dat pocherig…). Vanavond las ik mijn mailtjes en blijkbaar had hij geprobeerd om mij vanmiddag op mijn GSM te bellen. Wat gelukt was, maar hoe: blijkbaar had een mannenstem de uit-het-lood-geslagen jongeman in Hasselt te woord gestaan. Van zijn melk had hij prompt de hoorn dichtgegooid. Tja, op zondag werkt het Nicaraguaanse mobiele telefonienetwerk net iets minder goed en dan gebeuren van die dingen. Ik zit er voor niks tussen. Zelfs niet na 2,5 maand langeafstandsrelatie.
Warm en nat
Gepost op zaterdag 10 mei 2008
door heleen
Vandaag met Wim in Burkina Faso geSKYPed en blijkbaar zijn het zware tijden in een 45°C. Hij begint er aan zijn laatste week en moet van zijn klein hartje een groot en moedig hart maken om er ginds de deur achter zich toe te trekken. (Maar hij weet nog niet welk groter avontuur hem hier in Nicaragua te wachten staat…)
Vandaag was het hier in Ocotal ook heel warm: 38°C en drukkend. Vanavond viel dan de eerste regen uit de hemel: het regenseizoen is begonnen….
Wat met ´mijn´solidariteit?
Gepost op woensdag 7 mei 2008
door heleen
Gisteren ben ik voor het eerste alleen op ’t veld geweest. Enquêtes en interviews afgenomen om aan de weet te komen welke groenten en fruit (en welke hoeveelheden) er geteeld worden op het erf van kleine boeren en boerinnen. Die informatie moet dan dienen om uit te stippelen wat er kan verwerkt worden tot andere producten (bvb. Confituur, gelei, wijn, snoep, gebak en koekjes,…) En dit alles moet dan kaderen binnen het thema van ‘solidaire economie’. Daar zijn vele boeken over geschreven en vele mensen verdienen hun kost met onderzoek op het thema. Gisteren werd ik echter door het Lam Gods geslagen. De zone waarin ik werk, heeft jaar na jaar af te rekenen met langere droogteperiodes en dat speelt op de landbouwproductie. De vruchten des lands zijn dus net voldoende om het eigen gezin te voeden. Wat er dan soms overschiet, wordt verdeeld onder vrienden, buren en mensen die het nodig hebben. Soms worden klusjesmannen en –vrouwen betaald in natura. Een mooier voorbeeld van solidaire economie kan je je toch niet inbeelden?
San Salvador
Gepost op zaterdag 3 mei 2008
door heleen
Mijn Nica-leven is nog maar pril en toch mocht ik al een week naar El Salvador voor een Volensseminarie met alle partnerorganisaties van Centraal-Amerika. Veel mensen, veel gebabbel, veel gedenk en veel geplan gedaan. Veel gegeten ook: ‘pupusa’s’ bijvoorbeeld. Dit zijn een soort van maïstortilla’s die hol zijn en waarin kaas, bonen of vlees (of een combinatie van…) zitten. El Salvador claimt de uitvinding van het gerecht en waarlijk echt, ze zijn er ginds lekkerder en groter dan in Nicaragua.
Onze Haïti-avonturen van 2005 indachtig, ben ik niet veel buiten gekomen en heb dus niet veel van San Salvador – de hoofdstad van El Salvador – gezien. De stad heeft namelijk een heel slechte reputatie als het op veiligheid aankomt. Het is bij een blitzbezoek aan de mirador gebleven. In het midden Armando en rechts Flor, mijn twee collega’s bij de UNAG.
Het meest hartverwarmende moment van de week was misschien wel het toneel van TNT uit San Salvador (Tiempos Nuevos Teatro). TNT is geëngageerd theater dat de hort optrekt in scholen, parken, straten en om het even welke openbare plaats. Jonge en oude acteurs vertellen een verhaal met een boodschap. De avond dat ik hen mocht aanschouwen, zag ik ‘Erase una vez un rey’ en het gaat over twee vuilnisbeltbewoners die afspreken om voor een weekje koning en dienaar te spelen. De ene wordt dan verwend door de andere. Na een week vindt de koning dat hij eigenlijk gewoon kan doorgaan als hij president wordt. Het gaat van kwaad naar erger, want dan wordt hij dictator en begint het spelletje opnieuw. Het was warm en mooi. De Vuile Mon van hier.
| 
