| |
le train-train quotidien (de dagelijkse trein-trein)Nieuwsbrief nr 3, 18 oktober 2006 | |
|
Na vijf maanden in Burkina Faso begint het ritme in onze dagen te zitten. Wat wij hier uitspoken lijkt misschien het avontuur van ons leven, maar vergis je niet. Schijn bedriegt. Ook Burkina Faso kent zijn sleur. Wij worden 's morgens (om 5.45u) ook gewekt door het irriterende geluid van de wekker, verlaten met tegenzin de sponde om weer een nieuwe dag te beginnen. Plichtsbewust kruipt Wim als eerste uit bed en springt hij onder de douche (in feite een emmer met een bekertje). Hij moet dan ook al om zeven uur op zijn werk zijn, Heleen begint een uur later maar komt ook later thuis. Alsof nieuwe mannen echt bestaan, zet hij water op voor thee, gaat naar het boetiekje in de straat om stokbrood te kopen, en teruggekomen perst hij een vers citroentje uit: het ontbijt staat klaar als ook Heleen geeuwend haar hoofd onder het immer lauwe water steekt. (Wij vertellen er bewust niet bij dat het meestal Heleen is die met de glimlach naar de markt gaat, kookt, schoonmaakt, de afwas doet, afdroogt, borstelt, dweilt, enzoverder enzovoort ;-) Haastig kruipen wij op ons stalen ros om richting kantoor te zoeven. Heleen op tijd. Wim systematisch tien minuten te laat. Het arme beest is al te dikwijls voorwerp van spot en onbegrip voor onze Burkinese omgeving. Een Burkinees die het zich kan veroorloven doet geen meter te voet of per fiets. Enkel wij zijn onnozel genoeg om ons onder de tropenzon op eigen kracht te verplaatsen. Maar we laten het niet aan onze peperkoeken hartjes komen: we trappen en zweten ons te pletter, voor Kyoto en voor de conditie. Om de dagelijkse sleur te doorbreken, viel het geluk ons ten deel dat Heleen bij BIBIR tot verantwoordelijke 'Activités Culturelles' in de stedelijke bibliotheek gebombardeerd werd. Wim is haar gewillige vrijwillige assistent. In Ouahigouya is er een schrijnend gebrek aan culturele activiteiten, en vooral aan informatie over hoe de wereld draait (of niet draait). Tijd om de onwetende Burkinees een geweten te schoppen, dacht de activist met paternalistische trekjes in ons. Vorige zaterdag begonnen we met een conferentie over een politiek boek geschreven door ene Norbert Zongo. Hij was hoofdredacteur van het Burkinees weekblad 'L'Indépendant' maar werd in 1998 in duistere omstandigheden vermoord. Zijn verdwijning doet nog steeds veel stof opwaaien: een symbooldossier dat de schijndemocratische regering een blok aan het been is. Maandag was het Wereldvoedseldag, en projecteerden we een Burkinese documentaire over de rijstboeren die hun rijst aan de straatstenen (als die er al zouden zijn!) niet kwijt kunnen. De stedelingen halen hun neus op voor alles van Burkinese makelij en consumeren enkel goedkope importrijst. Op zaterdag 28 oktober organiseren we een conferentie over mensenrechten ('Les droits humains: un défi pour la démocratie?'), met de lokale voorzitter van een Burkinese mensenrechtenorganisatie. Hij treedt in debat met Essaïe, een vriend uit Haïti die voor enkele maanden stage loopt in Burkina. Wij kennen Essaïe van de Haïtiaanse mensenrechtenorganisatie RNDDH (www.rnddh.org) en geen haar op ons hoofd dat er aan gedacht had dat we elkaar uitgerekend ten zuiden van de Sahara opnieuw tegen het lijf zouden lopen. Je ziet, we vervelen ons niet en uit heimwee naar Europa komen we - zelfs in een Afrikaans ritme - tijd te kort. Om regelmatig een mailtje te schrijven bijvoorbeeld. Maar er is nog altijd onze website www.burkinabe.be, en die hebben we nog niet in de steek gelaten. Een greep uit de nieuwe collectie:
Ondertussen dromen wij heftig van kou en mijmeren we over gesloten schoenen, dikke truien, zware dekens en kaarsen die niet meer vanzelf smelten. November, december en januari beloven de koudste maanden van het jaar te worden met ijzige minimumtemperaturen (lach niet!) van rond de 15 graden. Hou het hoofd koel en de maag vol - - - wim & heleen. Onze nieuwsbrief ontvangen per email?Stuur dan een mailtje naar Heleen of Wim. | |