Alle beetjes helpen, dacht de mug (en ze stak Heleen…)

Nieuwsbrief nr 2, 6 augustus 2006

Tussen malaria-aanvallen en koortsdromen door, wat nieuws vanaf het regenfront in Ouahigouya. Eerst het goede nieuws: de regens hebben zich laattijdig maar definitief geïnstalleerd in onze contreien. Het hemelvocht zegent de aarde nu zo goed als elke dag. Kikkers kwaken, boeren lachen, het graan groeit en de muggen zoemen. Dat laatste is wat minder aangenaam. Hordes muggen koloniseren de plassen en vermenigvuldigen zich exponentieel. Ondanks zware malariapillen en muskietennetten is ons Heleen slachtoffer geworden van de beruchte malariaparasiet, onder ingewijden gekend als Plasmodium falciparum (de meest agressieve vorm van malaria) . Wat begon als een onschuldige verkoudheid bleek plots hoge koorts te veroorzaken. Een druppeltest velde het verdict: een zware kininekuur en drie dagen infuus hebben er haar weer bovenop gebracht (onkruid vergaat niet). Het leed is geleden, de dokter zijn portefeuille weer wat dikker en de frustratie over de farmaceutische maffia weer wat groter: parasieten worden steeds meer resistent en nieuwe, efficiënte geneesmiddelen duurder. Malaria is overigens allesbehalve ongewoon hier: iedere Burkinees krijgt het minstens één keer per jaar.

Nu de zon wat minder hard schijnt en de zonnesteken beginnen over te gaan, een wat minder hallucinant mailtje. Intussen zijn we al bijna drie maanden in Burkina Faso. We hebben bloemetjes open en toe zien gaan. Onze overmaatse behuizing hebben we ingeruild voor een bescheidener stulpje op een grote koer. Traditioneel leven de Burkinezen met meerdere gezinnen samen in 'une grande famille'. Ieder heeft een eigen huis uit leem binnen de ommuurde koer. Een jongen die trouwt, brengt nieuwe vrouwen binnen en als hij er meerdere trouwt, dan wonen de echtgenotes in aparte gebouwtjes (problemen moet je niet zoeken, nietwaar?). In de stad heeft men deze manier van wonen op een vrij liberale manier vertaald naar het moderne leven. Verschillende gezinnen leven nog altijd samen op een koer, maar de lemen huizen met strooien daken hebben plaats gemaakt voor beton, cement en zinkplaten. In welke mate het leven gemeenschappelijk is, hangt af van koer tot koer. Sinds 1 augustus wonen wij dus ook op zo'n koer die we delen met 11. Maar nu zijn we met meer, want Monsieur Moussa, de eigenaar van de vier huizen op de koer, heeft bezoek van familie uit Ivoorkust. We hebben wat foto's op onze webstek gezet: warempel eerlijk waar, de zon zien opkomen van op ons dakterras is even bevredigend als een Rochefort met een blokje kaas (ideaal zou zijn: het dakterras én de zon én de Rochefort én de kaas, maar een mens moet blijven dromen hé).

Behalve dromen, proberen we hier ook nog het één en ander uit te spoken.

Heleen werkt voor Bibir, een organisatie met een Spaanse achterban, die hier te lande scholen ondersteunt en strijdt tegen ondervoeding (ondervoeding is immers niet louter een tekort aan voedsel, maar ook een onevenwichtig dieet). Bibir is sinds begin dit jaar gestart met een nieuw programma rond landbouw in de dorpen en Heleen zal mee die projecten ondersteunen. Het gaat van de aanleg van schooltuinen, over het opleiden en organiseren van boeren voor schapenteelt, tot de constructie van stenenrijen (cordons pierreux). Sinds 1 augustus is Bibir in verlof en we beginnen terug in september. Momenteel kunnen we toch geen beroep doen op de dorpelingen want iedereen is druk bezig met het werk op het land en het oogsten van het voedsel om het droge seizoen door te komen. De graanzolder van het gezin mag immers niet leeg komen te staan voor september 2007.

Wim is actief bij het programma waterbeheer van Ocades, een lokale ontwikkelingsorganisatie verbonden met de katholieke kerk. Het programma wil de voedselzekerheid in de dorpen verbeteren door een beter gebruik van water en land. Dit gebeurt vooral via vormingen en animaties over beheer van waterputten, waterpompen en stuwmeren, over hygiëne en over verbetering van landbouwmethodes. Sinds de grote droogte van de jaren zeventig is er veel geld gestoken in het plaatsen van waterputten en waterpompen, zonder de bevolking er bij te betrekken. Het gevolg is dat ze niet beantwoorden aan de noden van de mensen die niet georganiseerd zijn om ze gemeenschappelijk te beheren. Van die fouten hebben we gelukkig geleerd: nu bekijken we samen met de dorpsbewoners hoe we het gebruik en het beheer van water kunnen verbeteren.

Maar genoeg over het werk. Het is vakantie. Ook wij gaan ervan profiteren om er een tiental dagen tussenuit te trekken en Burkina van binnen en van buiten te leren kennen. We hebben al veel over het vochtige en groene zuidwesten van het land gehoord. Tijd om er eens te gaan kijken…

Ons reilen en zeilen is nog steeds al surfend te volgen op: www.burkinabe.be.

Hou je haaks en bid voor ons ;-)

Wim en Heleen.

Onze nieuwsbrief ontvangen per email?

Stuur dan een mailtje naar Heleen of Wim.