Suikerkaramellen
Gepost op zaterdag 6 maart 2010
door heleen
- Tags:
UNAG |
Het is een fotoreeks die al heel lang zit te wachten om een plaats te vinden op nicavida. Met de vrouwengroepen maken we van tijd tot tijd suikerkaramellen. Ik geef het toe, het draagt niet echt veel bij aan het theoretische kader om waarde toe te voegen aan lokale producten (zoals bijvoorbeeld fruit), want het snoepgoed is gemaakt van pure industriële suiker. Maar het is zo ongelofelijk plezant om te doen (dynamiek in de groep!) en het verkoopt gewoon heel goed.
Het komt hier op neer: doe één kilo suiker in een grote pot met een tas water; zet het goedje op het vuur en laat het inkoken tot je “het punt” bereikt. Net voor je “het punt” bereikt, doe je er een koffielepeltje citroensap bij. “Het punt” bepalen is de hele kunst van de karamellen. Dit doe je door net voor het einde een beetje suikerstroop in een glas koud water te doen en dan is het een kwestie van “voelen” of de stroop hard genoeg is. Trial & error en vooral veel ervaring…
Het kan ook makkelijker door de pot van het vuur te halen op 160 graden Celsius. Maar dan heb je wel een suikerthermometer nodig…
De stappen voor het over de haak zwieren en het kleuren van de karamellen, laat ik over aan de fotoreeks:
Gas
Gepost op vrijdag 5 maart 2010
door heleen
- Tags:
Overpeinzingen |
Thuis |
Veel van het leven in Nicaragua is anders dan wat ik van vroeger ken, maar bijna (…bijna!) alles ervaar ik al als normaal. Er is echter een truuk waar ik vaak het slachtoffer van ben, die ik maar niet kan aanvaarden. Men wil behagen met woorden, maar achteraf blijken die vol leugens te zitten…
Gisterenavond was de gasfles leeg en ik bel vanmorgen naar de gas-man. Hij beloofde mij dat hij er tegen zevenen zou staan, net op tijd dus voor ik naar het werk vertrek. Tegen halfacht stond er nog altijd geen nieuwe gasfles in de keuken en ik bel de man opnieuw op. “Ah”, zegt hij, “het is dat de jongen die de gasflessen rondbrengt, pas tegen halfzeven begint te werken.”
En zo gebeurt het vaak: ik ben daar binnen vijf minuten (versta: binnen een half uur), ik heb het werk zeker af tegen dan (alhoewel de persoon in kwestie eigenlijk al op voorhand heel goed weet dat het onmogelijk zal zijn), ik zal u altijd graag zien,... Het staat gewoon beter om met een grote smile een mooie belofte te doen en die dan achteraf op een geniepige manier niet na te komen.
Is dit één van de redenen waarom er hier binnen het huwelijk zo veel wordt vreemdgegaan…?
Regen
Gepost op zondag 28 februari 2010
door heleen
- Tags:
Overpeinzingen |
Thuis |
Gisteren was een hele rare dag. Het einde van februari was gehaald, het lopende project rond voedselverwerking was goed afgesloten en het bezoek van de geldschieters stond bol van ’t lof. Gisteren was dus mijn pyjamadag na weken van lange dagen kloppen. Maar door het ritme dat ik gewend ben, liep ik al rond zessen rond in huis. Kranten lezen, koffie maken, met een moeë kop weer in bed kruipen, weer opstaan, het was warm, om niet te zeggen heet (Pasen komt er aan).
En dan overtrekt het plots en begint het te regenen. Een klein jocoteraatje misschien, dacht ik eerst, maar neen, een serieuze pletsbui. Het is pas ’s avonds laat gestopt. En normaal regent het nooit in deze tijd van het jaar. Het is vergelijkbaar met een sneeuwbui in juni in België. Even surreëel.
David
Gepost op woensdag 24 februari 2010
door heleen
- Tags:
Thuis |
Vertrek |
Als een dief in de nacht is David vanmorgen vertrokken. Op dezelfde koersfiets van 10 dollar, vier kleine fietstassen en een klein rugzakje. Gelijk met die blauwe zondag 17 maanden geleden toen hij hier aanklopte. Het enige verschil met toen, is de witte cowboyhoed. David was mijn vaste huisgenoot en hij was de crème de la crème. Een Canadees met voor de helft Brits bloed en voor een zestiende indiaans. Het stomme toeval bracht ons bij elkaar en van het begin klikte het. Al die maanden hebben we lief en leed, koffie en thee, lasagne en antojitos, bier en rum gedeeld. We zijn het nooit eens geraakt over de kwaliteit van het toiletpapier (iets dikker is de enige luxe die hij zich permitteert; ik stel mij tevreden met dunner) en het mes om groenten te snijden (ik vind dat grote messen té Amerikaans zijn; ikzelf zweer bij de kleintjes van ‘t Molentje).
Het was fijn dat David er al die tijd was. Het dagelijkse ontbijt was het beste moment van de dag en hét antidotum bij uitstek om het ontwikkelingswerk het hoofd te bieden. Ik vond het fijn om zijn perikelen met zijn vrouwen op te volgen en onnozele raad te geven. En ik bewonder hem om zijn intelligente kijk op de dingen. Daarenboven is het iemand die niet vies is om zijn handen uit de mouwen te steken. Het huis had genoeg aan ons: we waren content met niet veel (voor je ’t weet, staat er een microgolf in de keuken of staat er een televisie de hele dag te blèren). Het ergste van al is dat ík het nu ben die de dode muizen uit de vallen mag peuteren..
Voor de rest kan ik alleen nog mijmeren over die mooie tijd samen. Een mens komt niet vaak in ’t leven de perfecte huisgenoot tegen.
Vorige zaterdag was er een groot feest in huis (met DJ, discobal en –lichten en veel gedans). We zullen mekaar niet uit het oog verliezen en hij adviseert mij om op een interessante plek in de wereld te gaan wonen. Dan komt hij nog wel eens af.
B. zegt dat ‘la nature a horreur du vide’. Ik moet dus nieuw volk vinden voor dit onwaarschijnlijk mooie plekje in Ocotal en in de wereld. Kandideren kan via mijn e-mail.
De papegaai die nooit ziek is
Gepost op zondag 21 februari 2010
door heleen
- Tags:
Thuis |
In de categorie: “thuis”… Papegaaien zijn in koude Europese landen gezellige beestjes die kunnen babbelen. Die van mijn buren maakt mijn leven soms enorm enerverend. ’s Morgens hoor ik hem door de lemen muren heen zijn monotone discoursen afsteken. Overdag zit hij graag in de dakgoot en vindt hij (of zij?) er plezier in om uren aan een stuk ‘ara/ara’ te krijsen. En krijsen is echt wel het woord.
De foto rechts toont een nieuw orchideetje dat op de stam van de mangoboom groeit. Ik word omringd door schoonheid ;)
En er lag vanmorgen ook een geel kersenvruchtje in de tuin. Normaal gezien werpt onze gele kersenboom (‘nancite’ genoemd), duizendvoudig vrucht in de maanden september-oktober. Eentje was een achterkomertje en viel bijna vier maanden te laat van de boom. Zonder blutsen en net zo geel als alle andere...
Rot
Gepost op woensdag 17 februari 2010
door heleen
- Tags:
UNAG |
Er is iets rot in de ontwikkelingssamenwerking: ik wil een probleem aanklagen waar niemand zich van bewust is. De buitenlandse missies van vertegenwoordigers van Westerse NGO’s (en er passeren er bij ons nogal wat).
In de UNAG moeten we geregeld van die verantwoorde terreinbezoeken organiseren en al te vaak slagen de goede Westerse zielen er in om die bezoeken te plannen op een zaterdag of een zondag. Niks tegen in te brengen, het redden van de wereld stopt immers niet op vrijdagavond. En ik begrijp ook dat tijd geld is en dat buitenlandse missies heel veel geld kosten en die tijd daarom optimaal moet benut worden.
Maar ik heb wél een probleem wanneer daarvoor ook de technische ploeg moet opgetrommeld worden om die bezoeken te begeleiden. Collega’s die in het weekend bijklussen of die ook wel quality time met het gezin willen, kunnen die plannen op hun buik schrijven en moeten dansen naar de pijpen van de geldschieters.
Mensen uit dergelijke progressieve en strijdvaardige organisaties zouden daar toch een beetje rekening mee kunnen houden?
Chepe’s cheque
Gepost op maandag 8 februari 2010
door heleen
- Tags:
UNAG |
“Het zijn domme trutten.” Vrij vertaald komt het daar op neer. Het zijn de woorden van één van de boekhoudsters op het werk wanneer ze de telefoon neerlegt. Ze had op een botte manier net een telefoontje gepleegd naar de bank waar de UNAG al haar rekeningen heeft en waar ook al onze uitgeschreven cheques moeten ingeruild worden.
Don Chepe was even daarvoor met neerhangende schouders van diezelfde bank teruggekeerd omdat ze zijn cheque (nog altijd het meest efficiënte systeem in dit land) niet wilden uitbetalen. Don Chepe is de bouwmeester van een bakkerij die we in de bergen van Mozonte hebben gebouwd en de man werd daarvoor op een correcte manier vergoed (die bewuste cheque dus).
Wat was het probleem? De man zijn identiteitskaart is uitgegeven in 1995 en aangezien hij toen niet kon schrijven, staat er een lange zwarte streep in het vakje waar normaal gezien een handtekening moet staan. Sindsdien is de man gealfabetiseerd en kan hij zijn naam en het nummer van zijn identiteitskaart netjes op de achterkant van de cheque schrijven zoals het hoort. Wat hij dus ook gedaan had. Maar de veruitgang des mensen strookt niet langer met een dom bureaucratisch systeem. Neen is neen volgens de juffrouw van de bank; de handtekening op de cheque komt niet overeen met de handtekening op zijn identiteitskaart.
Jammer, het was met enige trots dat don Chepe naar de bank was vertrokken om zijn zuur verdiende centen te innen, maar hij kreeg er een vernedering van formaat over zich heen...
| 
